ران مودی، بازیگر نقش فاگین در فیلم «الیور» در ۹۱ سالگی درگذشت.

 فیلم «الیور» بر اساس رمان مشهور چارلز دیکنز یعنی «الیور توییست»، در سال ۱۹۶۸ به کارگردانی کارول رید ساخته شد و ران مودی در آن نقش مرد شروری را ایفا می کرد که کودکان فقیر را به جیب‌بری وا می‌داشت.

او برای بازی در این نقش در سال ۱۹۶۹ نامزد جایزه اسکار شد.

پیش از آن نیز در سال ۱۹۴۸ فیلمی بر اساس رمان چارلز دیکنز و با عنوان «الیور توییست» ساخته شده بود.

ران مودی پیش از فیلم «الیور» برای بازی در همین نقش در تئاترهای موزیکال «الیور توییست» در منطقه وست‌اند لندن و برادوی نیویورک برنده جایزه گلدن گلوب شده بود.

 به گزارش  بی بی سی، او در سال ۲۰۱۰ در پایان یکی از اجراهای تئاتر «الیور» در لندن روی صحنه ظاهر شد و به مناسبت پنجاهمین سالگرد اجرای این تئاتر سخنرانی طنزآمیزی کرد و سپس آواز خواند.

ران مودی پس از مدتی بیماری، در بیمارستان درگذشت.

مقاله قبلیقاسم روانبخش٬ از شاگردان محمدتقی مصباح يزدی: هاشمی و جماران بدنبال امام بدلی هستند
مقاله بعدیافشای جنایات داعش علیه زنان در نینوا
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.