کریستوفر پلامر که با بازی در فیلم «آوای موسیقی» یا «اشک‌ها و لبخندها» شهرتی جهانی داشت و جایزه اسکار را برای بازی در فیلم «تازه‌کارها» دریافت کرده بود و برای بازی در «همه پول‌های دنیا» و «آخرین ایستگاه» نامزدی اسکار را کسب کرده بود، امروز در خانه‌اش در کانتیکات از دنیا رفت.

الن تیلور همسر او و بهترین دوستش برای ۵۳ سال، در کنار او حضور داشت.

وی که سالخورده‌ترین بازیگری است که جایزه اسکار را دریافت کرده چندین جایزه امی و دو جایزه تونی نیز در حدود ۷۰ سال فعالیت هنری‌اش دریافت کرده بود.

لو پیت دوست قدیمی او و مدیر برنامه‌هایش برای ۴۶ سال، نوشت: کریس یک مرد فوق‌العاده بود که به شدت علاقه‌مند به حرفه‌اش بود و به آن احترام می‌گذشت. وی تابع اصول اخلاقی و یک گنجینه ملی بود که ریشه‌های کانادایی‌اش را خیلی دوست می‌داشت. او با هنر و انسانیتش قلب همه ما را از آن خود کرد و زندگی وی برای نسل‌های بعدی به عنوان یک افسانه باقی خواهد ماند.

پلامر نزدیک به ۷۰ سال گذشته به عنوان یک چهره ثابت عرصه نمایش حضور داشت و در بیش از ۱۰۰ فیلم بازی کرد. وی بیش از همه با ایفای نقش کاپیتان فون‌تراپ در «اشک‌ها و لبخندها» به یاد آورده می‌شد که سال ۱۹۶۵ توسط رابرت وایز ساخته شد.

پلامر که ۱۳ دسامبر ۱۹۲۹ در تورنتو متولد شده بود، در مونترال بزرگ شد و فعالیت حرفه‌ای خود را روی صحنه و رادیو به دو زبان انگلیسی و فرانسه شروع کرد. این بازیگر اولین بار سال ۱۹۵۴ در نیویورک روی صحنه رفت و بازیگر نمایش‌های متعددی در برادوی و وست‌اند لندن بود.

وی آخرین بار به عنوان بازیگر اصلی در نقش شاه لیر در سال ۲۰۰۴ روی صحنه رفت و سه سال بعد هم در نقش کلارنس دارو در نمایش «میراث باد» روی صحنه ظاهر شد.

«چاقوها بیرون» آخرین فیلمی بود که وی در سال ۲۰۱۹ در آن بازی کرد.

به گزارش مهر به نقل از ددلاین، وی سه جایزه دراما دسک نیز برای «سیرانو» در سال ۱۹۷۳، «اوتلو» در سال ۱۹۸۲ و «بریمور» در کارنامه داشت.

مقاله قبلیرشد ۲۳ درصدی ازدواج دختران ۱۰ تا ۱۴ ساله
مقاله بعدیوال استریت ژورنال: آژانس شواهد جدیدی از فعالیت‌های اعلام‌نشده هسته‌ای جمهوری اسلامی پیدا کرده است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.