با انتخاب بازیگران فیلم سینمایی “پله”، گروه برای فیلمبرداری عازم برزیل خواهند شد تا بخشی از زندگی این اسطوره برزیلی دنیای فوتبال را به تصویر بکشند.

 مایکل زیمبالیست و جف زیمبالیست به صورت مشترک نویسنده و کارگردان فیلمی درباره زندگی دسون آرانتس دو ناسیمنتو معروف به “پله” ستاره فوتبال برزیل خواهند بود.

مراحل پیش‌تولید فیلم “پله” از 30 سپتامبر در برزیل آغاز شده است.

برادران زیمبالیست در پروژه جدید خود به سراغ “ادسون آرانتس دوناسیمنتوس” ملقب به پله رفتند. فیلم “پله” دوران زندگی اسطوره برزیلی را از زمانی که نوجوانی فقیر بود تا سن 17 سالگی که با تیم ملی برزیل برای اولین بار قهرمان جهان شد، به تصویر می‌کشد.

وینسنت دونوفریو (بازیگر سریال نظم و قانون) در نقش فوئلا، سرمربی تیم ملی برزیل در جام جهانی 1958 و کولم مینی (بازیگر ایرلندی فیلم جهنم بر روی چهار چرخ) نیز نقش جورج رینور سرمربی بریتانیانی تیم ملی سوئد در جام جهانی 1958 را بازی خواهند کرد.

از دیگر بازیگران فیلم سینمایی “پله” می‌توان به رودریگو سانتورو (بازیگر برزیلی سریال لاست)، دیگو بونتا (خواننده و بازیگر مکزیکی) و سو خورخه (آهنگساز و بازیگر برزیلی) اشاره کرد.

همچنین لئوناردو لیما کاروالیو نقش پله را در 10 سالگی و کوین دو پائولا نقش پله را در 13 تا 17 سالگی بازی خواهند کرد.

ادسون آرانتس دوناسیمنتوس ملقب به پله، در طول دوران بازیگری خود در چهار دوره در جام جهانی فوتبال بازی کرد و سه بار قهرمان جهان شد. پله اولین بار در سن 17 سالگی قهرمان جهان شد. پله 72 ساله در سال 2000 از سوی فیفا به عنوان بهترین فوتبالیست قرن بیستم انتخاب شد. او ضمن مهارت بازی به عنوان هافبک یا مهاجم، مهارت کامل بازی با هر دو پا را داشت. تمام‌کننده‌ای قهار بود، دریبل‌زنی بی‌نظیر و پاسوری به یاد ماندنی. او حتی به عنوان یک فوروارد تکل‌زن قهاری نیز بود. سرعت و قدرت شوت او از معروف‌ترین ویژگی‌هایش هستند.

پله همراه با سیلوستر استالونه، مایکل کین و بابی مور در سال 1981 در فیلم سینمایی “فرار به سوی آزادی” بازی کرده است.

فیلم سینمایی “پله” قرار است سال آینده میلادی اکران شود.

برادران زیمبالیست پیش از این مستند تلویزیونی “دو اسکوبار” را تولید کرده بودند که رابطه ورزش و مواد مخدر در امریکای لاتین را بررسی می‌کرد.

به گزارش سینما خبر به نقل از سینما بلِند،مستند “دو اسکوبار” به داستان زندگی “پابلو اسکوبار” قاچاقچی کلمبیایی مواد مخدر و “آندره اسکوبار” فوتبالیست و عضو سابق تیم ملی کلمبیا می‌پردازد. تیم ملی کلمبیا در جام جهانی 1994 با گل به خودی آندره اسکوبار، از آن بازی‌ها حذف شد. پس از جام جهانی، آندره اسکوبار به ضرب گلوله کشته شد.

مقاله قبلیشطرنج از سوي جنگ سوريه به سمت خودزني جانيان در منطقه
مقاله بعدیبرنده اسکار از فضا به زمین برگشت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.