مجموعه تلویزیونی «24» در حالی از دوشنبه دوباره در آمریکا روی آنتن رفت که آمار نشان می‌دهد از چهار سال پیش تا کنون تماشاچیان زیادی را از دست نداده است.

فاکس سریالی را که در گذشته محبوب ترین و بهترین این شبکه بود از دوشنبه شب دوباره زنده کرد. اپیزود افتتاحیه دو ساعته «24» بسیار شبیه به آخرین فصلی بود که در سال 2010 به نمایش درآمد. این مجموعه با عنوان «یک روز دیگر زندگی کن» در 12 قسمت پخش خواهد شد.

سریال درام شبکه فاکس در حالی دوباره روی آنتن رفت که دیروز یک روز پس از نمایش آن اعلام شد میزان تماشاچیان این سریال برابر با آخرین اپیزود آن که چهار سال پیش پخش شده، بوده و این در حالی است که آمار تماشای زنده تلویزیون در آن زمان بسیار بالاتر بود.

جک باوئر شخصیت محبوب این سریال در برگشت خود، هشت میلیون و 100 هزار نفر بیننده داشت.

آخرین باری که «24» روی آنتن بود موفق به جذب 9.1 میلیون نفر بیننده شده بود، بنابراین می توان گفت این سریال اندکی از بینندگانش را از دست داده است. با این وجود، با توجه به اینکه دیگر سریال ها در همین بازه زمانی بینندگان بیشتری را از دست داده اند، این زیان بسیار اندک به حساب می‌آید.

سریال «24» بعد از مجموعه «صدا» که میانگین 3 را در بین بزرگسالان کسب کرده است با میانگین 2.8 در رتبه دوم بهترین سریال های شب تلویزیون آمریکا قرار دارد.

اتفاقات این قسمت بین ساعت 7 تا 9 بعد از ظهر به وقوع می پیوندند.

همچنین به نقل از ورایتی، دو روز پیش از شروع نمایش این مجموعه پرطرفدار در شبکه فاکس، مهمانی ناهاری برگزار شد و اولین قسمت سریال «24: یک روز دیگر زندگی کن» در محل سالن کشتی یو‌اس‌اس اینترپید واقع در ناحیه وست ساید نیویورک به نمایش درآمد.

این مهمانی طوری ترتیب داده شده بود که به نوعی یادآوری خود مجموعه پرکشش باشد و ورود به آن چندان هم آسان نبود. حاضران این مراسم باید پیاده از میدتاون به سمت کشتی می رفتند – که محل یک موزه است – از مامورین امنیتی عبور می‌کردند، با مسئولان مورد نظر شبکه فاکس هماهنگ می کردند، یک ستاره بر روی یکی از دستانشان مهر زده می شد، آن ستاره را به چند مامور امنیتی دیگر نشان می دادند، به طبقه دوم می رفتند، سالن نمایشی را که در آن اولین اپیزود سریال به نمایش در می آمد پیدا می کردند، یک صندلی پیدا می کردند (یکی از حضار نتوانست صندلی پیدا کند و مجبور شد روی پله ها بنشیند) و بعد از آن برای تماشای قسمت اول آماده می شدند.

در مهمانی بعد از مراسم همه ستاره ها بیرون بودند. بنجامین برت با دوستانش یک عکس گروهی انداخت. تیت داناون خود را با یک بشقاب استیک و ماکارونی و پنیر خفه کرد. ایوان استرایوسکی با طرفدارانش هم‌صحبت شد. کیم ریور و ماری لین رایسکو نیز به یک طرفدار جوان اجازه دادند با آن ها عکس بگیرد. خود جک باوئر چطور؟ کیفر ساترلند در مراسم فرش قرمز حضور داشت، اما بلافاصله در مهمانی دیده نشد. بعد از تمام کارهای سختی که باید برای ورود به سالن انجام می داد احتمالا از صحنه فرار کرد.

شبکه فاکس خبر بازگشت این سریال را در ماه می سال 2013 اعلام کرده بود و فیلمبرداری آن با فاصله کمی در لندن آغاز شد. این سریال همچنان در قالب بیست و چهار ساعت اتفاق می افتد، با وجود اینکه دوازده اپیزود بیشتر نیست.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، در پایان فصل هشتم سریال جک عملا یک فراری بود. این سریال داستان را چهار سال بعد دنبال می کند؛ او هنوز هم یک فراری است. او یک شکار است و ماموری که به دنبال جک است، یک مامور سی.آی.ای با بازی ایوان استرایفسکی است. شخصیت کلویی اوبراین نیز دیگر کارمند دولت نیست و نقش شخصیتی مانند ادوارد اسنودن را دارد که در حال کار کردن علیه کشور خود است.

مقاله قبلیاینترپل ایران: پلیس بین‌الملل در کانادا برای استرداد خاوری قول پیگیری داد
مقاله بعدی“ليام نيسون” به فيلم “تماسهاي يك هيولا” دعوت شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.