مقامات ایران هفته پیش هیأتی متشکل از دیپلمات های خارجی را به بازدیدی از زندان اوین در تهران دعوت کردند.

بنا به مقاله ای در نشریه ایندیپندنت نوشته رها بحرینی، محقق سازمان عفو بین الملل، جمهوری اسلامی هفته گذشته از یک هیأت دیپلماتیک خارجی متشکل از ۴۵ نماینده از اروپا، آسیا، آفریقا، و آمریکای جنوبی دعوت به دیدار از بخش هایی از زندان اوین در تهران کرد.

رهای بحرینی در مقاله ای در ایندیپندنت با عنوان «جمهوری اسلامی لوکس‌ترین بخش یکی از مخوف‌ترین زندانهای کشور را برای هیأتی خارجی به نمایش گذاشت» می نویسد این دیدار برای کارشناسان زندان و یا فعالان حقوق بشری صورت نگرفته بود.

بنا به نشریه ایندیپندنت، هیأت خارجی تنها از بخش هایی از اوین دیدار کردند که در بهترین شرایط ممکن بسر می برد و میزگردی که برای بحث‌ و گفت‌وگو برگزار شده بود نیز در باغ سرسبز این زندان صورت گرفت که به نقل از خانم بحرینی، چیزی بیش از یک مانور روابط عمومی رژیم نبوده است.

اما تنها چند روز پس از ملاقات هیأت خارجی از زندان اوین، رسانه های دولتی جمهوری اسلامی مطالب متعددی درباره سیستم بسیار پیشرفته زندان اوین منتشر کردند که گویا تحسین مقاماتی از هند، اندونزی، و کره جنوبی را به دنبال داشته است.

اما بنا به ایندیپندنت، آنچه در این روایت ها به آن اشاره نشده این است که زندان اوین محوطه ای بسیار بزرگ دارد و از ساختمان های متعددی تشکیل که شرایط آنها با یکدیگر فرق دارد.

هیأت خارجی تنها از بخش هایی از ساختمان های شماره ۴ و ۷ اولین دیدار کردند که محل نگهداری زندانیان دارای تمکن مالی و متهم به جرایم مالی است، بخش هایی با هزینه خود این زندانیان توسعه و بهبود یافته تا شرایط بهتری برای آنها فراهم سازد. آرایشگاه، ورزشگاه، کتابخانه، و رستوران هایی که این هیأت از آنها دیدار کرده اند تنها در دسترس زندانیان ساختمان شماره ۷ اوین است.

اما بنا به تحقیقاتی که ایندیپندنت به آن اشاره دارد، شرایط بیشتر بخش های اوین غیرانسانی و آلوده است. ازدیاد جمعیت، محدودیت دسترسی به آب گرم، عدم تهویه مناسب هوا، و رخنه سوسک و موش در زندان از جمله معضلات بیشتر بخش های زندان اوین محسوب می شود که از دید هیأت خارجی پنهان مانده است.

از سوی دیگر، در دیدار هفته گذشته، ورود هیأت دیپلماتیک خارجی به بخش هایی از زندان اوین که تحت کنترل وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران قرار دارد منع شده بود، بخش هایی که در آن زندانی ها زمان طولانی در سلول انفرادی بسر برده و تحت شکنجه قرار می گیرند.

پس از دیدار هفته گذشته هیأت خارجی از زندان اوین، کاظم غریب آبادی، معاون امور بین الملل ستاد حقوق بشر قوه قضاییه جمهوری اسلامی، اعلام کرد شرایط زندان اوین با بالاترین استانداردهای زندانها در کشور ساخته شده و زندانیان به «تسهیلات پزشکی دسترسی کامل» دارند، ادعایی که با گزارش سال گذشته مبنی بر اینکه زندانیان سیاسی اوین به خدمات پزشکی دسترسی ندارند مغایرت دارد.

به گفته رها بحرینی، دیدار هیأت خارجی از زندان اوین تنها یک «نمایش سیاسی» به منظور تبلیغات برای رژیم بوده است که در آن از دیپلمات های خارجی استفاده شده است.

به گزارش صدای آمریکا؛ به نوشته خانم بحرینی، این مقام های خارجی باید به شکنجه و بدرفتاری با زندانیان در زندان های ایران، و همچنین حبس توجیه‌ناپذیر فعالان حقوق بشری و منتقدان صلح‌طلب نظام اعتراض کرده و از جمهوری اسلامی بخواهند تا درهای اوین و دیگر زندان های کشور را برای تحقیقات بیشتر از سوی گروه های بین المللی ناظر باز کنند.

مقاله قبلیراز نامه‌های چوبی برملا می‌شود
مقاله بعدیترامپ معجزه قرن نیست، فقط سفیر دو به همزنی و سودجوئی برای آمریکا است!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.