فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی تصویری زیبا از بخشی از صحرای بزرگ آفریقا به ثبت رساندند.

این عکس جهانی دیگر نیست. سیاره زمین است. تصویری که ناسا به عنوان عکس روز به اشتراک گذاشت، نشان دهنده منطقه‌ای به نام “سازه ریچات”(Richat Structure) یا “چشم ساهارا” است.

بیابان “ساهارا” یا “صحرای بزرگ آفریقا” بزرگ‌ترین صحرای گرم جهان در شمال آفریقا است که با مساحتی حدود ۹ میلیون کیلومتر مربع و قدمتی معادل دو و نیم میلیون سال در این قاره واقع شده است.

سازه ریچات یک ویژگی جغرافیایی با قطر ۴۰ کیلومتر است.

یکی از فضانوردان ایستگاه فضایی بین‌المللی هنگامی‌که در ارتفاع ۲۵۵ مایلی بالای زمین بود، تصویر “سازه ریچات” در شمال غربی کشور موریتانی را به ثبت رساند.

این ناحیه از صحرای ساهارا، یک ساختار متمرکز داشته و شکل و شمایل آن مشابه با چشم است. این ساختار شگفت‌انگیز، برای اولین بار در سال ۱۹۶۵ و توسط مأموریت جمینای 4 (Gemini 4) کشف شد.

به گزارش ایسنا؛ اولین فرضیه در مورد علت شکل‌گیری این سازه عجیب و غریب، اصابت یک شهاب‌سنگ بسیار عظیم در میلیون‌ها سال قبل بود. با این حال، هیچ یک از شواهد موجود، وقوع این برخورد در سالیان دور را تأیید نمی‌کنند.

مقاله قبلیچینی‌ها، میمون‌ها را باهوش‌تر کردند!
مقاله بعدیپیروزی صدف خادم مشت‌زن ایرانی بر حریف فرانسوی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.