گزارش اسپید تست از سرعت اینترنت کشورهای جهان در نوامبر ۲۰۲۵ میلادی نشان می‌دهد ایران با میانه سرعت اینترنت ثابت ۲۰.۹۹ مگابیت برثانیه در رده ۱۳۹ جهان قرار گرفته است. پس از ایران در رده ۱۴۰، تانزانیا با میانه سرعت ۲۰.۵۹ مگابیت بر ثانیه قرار دارد.

بر اساس این گزارش، کشورهای سنگاپور، چین و امارات متحده عربی در صدر جدول جهانی سرعت اینترنت ثابت قرار دارند. میانگین سرعت جهانی اینترنت ثابت در این دوره به ۸۵.۲۷ مگابیت بر ثانیه رسیده که نشان‌دهنده فاصله قابل توجه ایران با استانداردهای جهانی است.

در بخش اینترنت موبایل نیز وضعیت مشابهی وجود دارد و ایران با میانه سرعت ۱۸.۳۵ مگابیت بر ثانیه در جایگاه ۱۳۲ جهانی قرار گرفته است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان، این آمار نشان‌دهنده چالش‌های جدی در زیرساخت‌های ارتباطی کشور است. تحلیلگران خبرنامه معتقدند قرار گرفتن ایران در میان کشورهای انتهای جدول، علی‌رغم ظرفیت‌های علمی و فنی موجود، نتیجه سیاست‌گذاری‌های نامناسب در حوزه فناوری اطلاعات و عدم تخصیص بودجه کافی برای توسعه شبکه ملی اطلاعات است.

خبرنامه ملی ایرانیان تأکید می‌کند که این وضعیت می‌تواند تأثیرات منفی بر کسب‌وکارهای آنلاین، آموزش الکترونیک و رقابت‌پذیری اقتصاد دیجیتال ایران در سطح منطقه و جهان داشته باشد. همچنین فاصله قابل توجه با میانگین جهانی، ضرورت بازنگری در سیاست‌های کلان ارتباطی کشور را دوچندان می‌کند.

مقاله قبلیاز جام جم تا امپراتوری بیزینس سیاه در استانبول!؟
مقاله بعدیافشاگری بی‌بی‌سی درباره ارتباطات خمینی و آمریکا؛ حقیقتی پنهان یا بازی رسانه‌ای؟
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.