فیلم “پاراجانف” که به زندگی سرگئی پاراجانف کارگردان مشهور ارمنستانی می‌پردازد از سوی کشور اکراین برای اسکار سال 2014 معرفی شد.

 “پاراجانف” به کارگردانی اولنا فتیسووا و سرگی اودیکیان محصول مشترک اکراین، گرجستان و ارمنستان – سه کشوری که پاراجانف در آنها کار کرد – و همچنین فرانسه است.

این زندگینامه تصویری دو میلیون یورویی موفقیت‌های جهانی هم داشته است و در جولای گذشته در فستیوال فیلم کارلو وی واری اکران شد و سپس در فستیوال بین المللی فیلم اودسا نمایش داده شد و جایزه دوک طلایی را برای بهترین فیلم اوکراینی به خود اختصاص داد. این فیلم در 12 سپتامبر سالجاری میلادی در اوکراین به اکران عمومی در آمد.

دنیس رژاوسکی، یکی از اعضای کمیته اکراین در بیانیه این کمیته اظهار کرد: معتقدم که “پاراجانف” چیزی بیش از یک حضور اکراینی به اسکار است.

چیزی که ما را خوشحال کرد نه فقط انتخاب این فیلم، بلکه کیفیت و کمیت رقبای آن است. هم اکنون واضح است که در سال 2014 فیلم های برجسته ای داریم که درک مخاطبان از سینمای اکراین را تغییر خواهد داد.

پاراجانف کارگردان مشهور ارمنستانی – فرانسوی در گرجستان بزرگ شد و با درام تاریخی 1965 خود یعنی “سایه های اجداد فراموش شده” به شهرت رسید؛ فیلمی که جایزه بزرگ منتقدان و جایزه ویژه هیات داوران در فستیوال فیلم ماردل پلاتا را به خود اختصاص داده و در بیش از 12 کشور اکران شد.

به گزارش سینما خبر به نقل از هالیوود ریپورتر، پاراجانف با وجود موفقیت های بین المللی خیلی زود بوسیله نظریه پردازان شوروی سابق از فیلمسازی محروم شد و مدتی بعد به دلیل اتهامات گسترده به زندان افتاد و سال های زیادی را پشت میله های زندان گذراند. او پس از آزادی، افسانه قلعه سورام و افسانه های کهن در قفقاز را ساخت و در سال 1990 درگذشت.

مقاله قبلیحضور کیانو ریوز در پروژه جنایی فنلاند و روسیه
مقاله بعدیآکادمی فیلم اروپا به آلمودوار جایزه یک عمر فعالیت سینمایی می‌دهد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.