فیلم «گریس موناکو» با بازی نیکول کیدمن هرگز در سینماهای آمریکا به نمایش درنخواهد آمد.

 نزدیک به یک سال پس از این که فیلم پر سروصدای «گریس موناکو» در جشنواره کن برای اولین و آخرین بار به نمایش درآمد، اعلام شده این فیلم هرگز در سینماهای آمریکا کران نخواهد شد. به جای آن این فیلم در شبکه «لایف تایم مووی» که یک شبکه کابلی است روی آنتن می رود. تاریخ نمایش این فیلم ۲۵ ماه می و درست یک روز پس از این که جشنواره فیلم کن امسال تمام می شود، تعیین شده است.

این فیلم که با تمرکز بر زندگی گریس کلی ملکه موناکو و بازیگر سابق هالیوود و بازی نیکول کیدمن در نقش او ساخته شده، با انتقاد بسیار منتقدان روبه رو شد.

منتقدان که یک صدا این فیلم را پروژه‌ای شکست خورده نامیدند، پس از اکران آن در کن با آن مخالفت کردند. همین مساله در کنار مخالفت خانواده سلطتنی موناکو موجب شد تا نمایش آن در فرانسه منتفی شود.

در آمریکا نیز کمپانی واینشتاین حقوق این فیلم را در اختیار دارد و با توجه به اختلاف نظر فراوان با کارگردان فیلم اولیور داهان، برای حذف صحنه‌هایی از فیلم، اکران آن در سینماها سرانجام منتقی شد و اکنون قرار است تنها در یک شبکه تلویزیونی کابلی به نمایش درآید.

کارگردان حذف برخی از صحنه‌ها را پذیرفت و به برخی تن درنداد و اکنون روشن نیست که کدام نسخه تدوین شده در این شبکه نمایش داده می شود؛ نسخه با حذف کارگردان، نسخه‌ای که در کن به نمایش درآمد یا یک نسخه جدید. آرش عامل نویسنده این فیلمنامه نیز پذیرفت برای تدوین مجدد تغییراتی در داستان ایجاد کند.

سال پیش کاخ سلطنتی موناکو نمایش فیلم «گریس موناکو» را به عنوان فیلم افتتاحیه کن، کاری مسخره خواند و اعلام کرد این فیلم برمبنای منابع تاریخی نادرست و مشکوک ساخته شده است و خانواده سلطنتی هیچ ارتباطی با ساخت این فیلم ندارند.

آنها اعلام کردند کارگردان و تهیه کنندگان فیلم اصلا تلاشی برای توجه به بسیاری از توضیحاتی که از سوی کاخ شد نکردند زیرا باید فیلمنامه و شخصیت‌هایی که ساخته بودند را تغییر می‌دادند.

پرنس آلبرت پسر گریس کلی و همسرش پرنس رینیر در راس خانواده سلطنتی موناکو اعلام کرده کوچکترین همکاری با ساخته شدن این فیلم نداشته است.

از یک سال جلوتر و پس از اتمام این پروژه، خانواده سلطنتی موناکو برای نخستین بار به ساخت آن اعتراض کرد. در پاسخ به این اعتراض نیکول کیدمن تصویری که از این چهره فقید سلطنتی خلق کرده را آبرومندانه و محترمانه خواند. او گفته بود مطمئن است که با احترام تمام یاد این چهره افسانه‌ای هالیوود را زنده کرده است.

به گزارش مهر به نقل از ددلاین، گریس کلی بازیگر مشهور هالیوود پس از ازدواج با پرنس رینیر پادشاه موناکو در سال ۱۹۵۶ از سینما کناره گیری کرد. او که چهره‌ محبوب جهانی بود، در حالی که ۵۲ سال داشت در سال ۱۹۸۵ در یک حادثه رانندگی درگذشت.

مقاله قبلیخامنه ای: حملات هوایی عربستان در یمن “نسل کشی و جنایتکارانه” است
مقاله بعدیرنگ پوست جیمز باند چالش جدید انگلیسی‌ها
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.