باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا در یک اکران خصوصی به تماشای «مردان آثار ماندگار» ساخته دوستش جرج کلونی نشست.

اوباما فیلم «مردان آثار ماندگار» را که جدیدترین فیلم جورج کلونی از دوستان رییس جمهوری و یکی از حامیان مالی وی است، در کاخ سفید تماشا کرد.

در این برنامه که سه شنبه در سالن سینمای ایست وینگ برگزار شد، گروه بازیگران و سازندگان فیلم نیز حضور داشتند.

می گویند علت این استقبال این است که اوباما و کلونی با یکدیگر دوست هستند و با کمک کلونی امکان جمع آوری 15 میلیون دلار کمک برای کمپین انتخاباتی دور دوم انتخابات ریاست جمهوری اوباما ممکن شد. این در حالی است که فیلم جدید کلونی قرار نیست تا پیش از مراسم اسکار در آمریکا به نمایش درآید.

از نوامبر سال پیش (آبان) با اعلام این که رییس جمهوری تا پیش از اعلام نتایج اسکار از فیلم خاصی استقبال نمی‌کند. سال پیش که «لینکلن» از مدعیان اسکار بود، تماشای این فیلم پیش از مراسم با اعتراض گروهی روبه‌رو شد که این کار را حمایت از این فیلم خوانده بودند.

اخیرا همین تصمیم کاخ سفید موجب ناراحت شدن گروه بازیگران و سازندگان فیلم «12 سال یک برده» شده بود، چون اعلام شد رییس جمهوری فیلم آنها را به دلیل حضور در اسکار تا پیش از مراسم تماشا نخواهد کرد.

«مردان آثار ماندگار» درحالی در کاخ سفید نمایش داده می شود که هیچ رسانه ای اجازه شرکت در این مراسم را ندارد. از قول هیچیک از بازیگران نیز خبری در این زمینه نقل نخواهد شد.

این در حالی است که مت دیمون از بازیگران این فیلم، در جریان انتخابات دور دوم ریاست جمهوری اوباما از وی به‌شدت انتقاد کرده بود.

«مردان آثار ماندگار» (The Monuments Men)، فیلمی به کارگردانی جورج کلونی درباره متخصصان یادبودهای هنری است که سعی در نجات دادن این یادبودها در طی جنگ جهانی دوم از دست نازی‌ها دارند. کلونی که فیلمنامه این فیلم را بر مبنای ماجرایی واقعی با همراهی گرنت هسلوف نوشته در ساخت آن از همکاری آلمان‌ هم بهره گرفته است.

در این فیلم وی در نقش فرانک استوکز بازی می کند که سردسته گروهی است که باید از آثار هنری در جریان جنگ جهان دوم مراقبت کنند. مت دیمون، بیل موری، جان گودمن و ژان دوژوردان بازیگر فرانسوی فیلم «هنرمند» و کیت بلانشت دیگر بازیگران این فیلم هستند.

به گزارش مهر به نقل از آسوشیتدپرس، این فیلم به نوعی به معنی مقایسه اهمیت آثار هنری در برابر جان انسان هاست و به همین دلیل کارگردان امکان پرداختن زیاد به این مقوله را نیز نداشت.

 

مقاله قبلیاستان هاي كوچكتر با مديريت مردم محلي؛ به همراه توسعه منطقه اي و آباداني محلي مناطق محروم
مقاله بعدیدعوت خانوادۀ مهندس طبرزدی از اقای احمد شهید برای بازدید از زندان های ایران
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.