اندکی بعد از اعلام نتیجه بررسی صلاحیت نامزدان انتخابات توسط شورای نگهبان که در آن نام شماری از نامزدان از جمله محمود احمدی نژاد و معاونش، حمید بقایی به چشم نمی خورد، رئیس دولت پیشین اولین واکنش خود را در توئیتر نشان داد و تاکید کرد که کشور نیاز به آرامش دارد و هر گونه تنش نتیجه ای جز منفعت بردن دشمنان در پی ندارد.

شایان ذکر است که شورای نگهبان شامگاه پنج‌شنبه ۳۱ فرودین ماه تنها صلاحیت ۶ تن از این افراد به اسامی حسن روحانی، سید مصطفی آقامیرسلیم، اسحاق جهانگیری، سید ابراهیم رئیسی ساداتی، محمدباقر قالیباف وسید مصطفی هاشمی طبا را برای آغاز تبلیغات انتخاباتی تائید کرد.

اما در میان بیش از هزار داوطلب ثبت نام کرده تعدادی شناخته شده تر از دیگران بودند و برخی هم سابقه فعالیت به عنوان رییس جمهور را در کارنامه داشتند. اما این افراد از سوی شورای نگهبان رد صلاحیت شدند.

8

مقاله قبلیآرنولد شوارتزنگر اسرار زیر آب را فاش می‌کند
مقاله بعدی” تلنگر ” بخش سی و سوم، هر دقیقه 9 طلاق جشن است یا مصیبت؟!
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.