تیموتی اسپال بازیگر تحسین‌شده بریتانیایی در فیلم جدید مایک لی نقش جی. ام. دبلیو ترنر نقاش جنجالی بریتانیایی را بازی می‌کند.

 مایک لی برای کند‌و‌کاو در دنیای جی. ام. دبلیو ترنر که چهره‌ای جنجالی در اوایل قرن نوزدهم بود، از شیوه معمول خود که همکاری نزدیک با بازیگران و تکیه بر توانایی‌های آن‌ها در بداهه‌پردازی است، استفاده می‌کند.

لی درباره پروژه جدید خود گفت: «ترنر یک شخصیت جذاب است. می‌خواهم این مرد، زندگی کاری او، روابطش و اینکه چگونه زندگی می‌کرد، مورد بررسی قرار بدهم، اما آنچه بیش از همه برای من جذاب است، درام نهفته در تنش بین این شخصیت نامتعارف و دنیای حماسی و جاودانه شاهکارهای اوست.»

این پروژه فعلا بی‌نام را جرجینا لو از طریق شرکت «تین من فیلمز» متعلق به لی و با همکاری شرکت زوفا پروداکشنز تهیه می‌کند. شرکت سونی پیکچرز کلسیکس حقوق پخش جهانی فیلم جدید لی را به عهده دارد.

جوزف مالورد ویلیام ترنر (1851-1775) علاوه بر نقاشی در زمینه چاپ نیز فعالیت داشت. از او به‌عنوان هنرمندی یاد می‌شود که نقاشی منظره را به درجه‌ای ترفیع داد تا رقیبی برای نقاشی تاریخی باشد.

هرچند ترنر بیشتر به‌خاطر منظره‌های رنگ روغن خود مشهور است، اما در عین حال یکی از بزرگ‌ترین استادان نقاشی منظره آبرنگ بریتانیا است. او را «نقاش نور» لقب داده‌اند و آثارش سرآغازی رمانتیک برای سبک امپرسیونیسم بود.

مایک لی حدود 40 سال است در دنیای سینما فعالیت می‌کند. او سال 1993 برای فیلم «برهنه» برنده جایزه بهترین کارگردان از جشنواره کن شد و در 1996 برای «رازها و دروغ‌ها» جایزه نخل طلای این جشنواره را برد. لی سال 2004 برای «ورا دریک» جایزه شیر طلای جشنواره ونیز را دریافت کرد.

«بی‌غم» به کارگردانی او سال 2008 در بخش مسابقه جشنواره برلین به نمایش درآمد و جایزه بهترین بازیگر زن را برای سالی هاوکینز ستاره فیلم به همراه داشت.

به گزارش خبرآنلاین، لی یکی از بهترین فیلمسازان اروپایی در قید حیات محسوب می‌شود. او برای فیلم‌های «رازها و دروغ‌ها»، «واژگون»، «ورا دریک»، «بی‌غم» و «سال دیگر» در مجموع هفت بار نامزد اسکار بوده است. او در عرصه تئاتر هم فعال است و پارسال نمایش «غصه» را در برلین روی صحنه داشت.

مقاله قبلیمرضیه افخم: ” سفارت انگلیس بازگشائی می شود!”
مقاله بعدیخانه «استاد بنان» با خاک یکسان شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.