اولين تصاوير از فيلم «ارتش بابايي» (Dad’s Army) با بازي «بيل نايي» و «کاترين زتاجونز» منتشر شد.

«نايي» و «جونز» در اين کلاسيک سيتکام نقشهاي اصلي را ايفا مي کنند. نايي در نقش «ويلسون» و «جونز» در نقش کي خبرنگار جوان به نام «رز» ظاهر مي شوند.

«توبي جونز»، «بليک هريسون»، «سرمايکل گابون»، «دنيل مايز» و «بيل پترسون» از ديگر بازيگران اين فيلم هستند.

«ارتش بابايي» براي نخستين بار در قالب يک مجموعه تلويزيوني بين سالهاي 1968 و 1977 از شبکه BBC پخش شد. این مجموعه در رابطه با دسته ای از سربازان دست و پا چلفتی و بی فایده ای است که در تشکیلات موسوم به سپاه حراست میهنی Home Guard، در خلال جنگ جهانی دوم مشغول به کار هستند.

1206722_Dads-Army-2

مسئولیت این سربازان ناشی، حفاظت از روستای تخیلی وارمینگتون آن سی است که در ساحل جنوبی انگلستان واقع شده است. امروزه در فرهنگ بریتانیایی اصطلاح Dad’s Army به کهنه سربازان سالخورده نیز اطلاق می شود.

به گزارش سینما خبر؛ نسخه سينمايي اين فيلم به کارگرداني «اليورپارکر»(جاني انگليش) سال 2015 روي پرده سينماها مي رود.

http://blogs.spectator.co.uk/william-cook/2014/10/first-look-at-the-new-dads-army/

مقاله قبلی«اسکورسيزي» مستند (Grateful Dead) راتهيه مي‌كند
مقاله بعدی30 سال زندان برای قاتلان دانشجوی ایرانی در ایتالیا
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.