در تحلیل عملکرد اقتصادی جمهوری اسلامی، آنچه در دیدگاه اغلب مردم و حتی نخبگان خودنمایی می‌کند، مشکلات اقتصادی از جمله تورم، بیکاری و… است.

جدای از اینکه مشکلات اقتصادی موجود امری انکارناپذیرند، اما مع‌الاسف کلان‌روایت دشمن در این زمینه بر اذهان غلبه کرده و آن هم نمایش مردم ایران به عنوان مردمی غرق در بدبختی و فلاکت و فاقد ضروریات زندگی است!

حقیقت این است که هم با اتکا به آمار‌های بین‌المللی و هم با نگاهی ساده به وضعیت معیشت مردم و مقایسه آن با دهه‌های گذشته در می‌یابیم که سطح رفاه اغلب اقشار جامعه به طرز ملموسی افزایش یافته است.

کیهان نوشت؛ اما به موازات افزایش سطح رفاه، توقعات اقتصادی جامعه نیز بالا رفته و آنچه امروزه بسیاری از مردم احساس می‌کنند، نه «فقر مطلق»، بلکه «فقر نسبی» است که از مقایسه وضع فعلی با وضع ایده‌آل حاصل می‌شود.

البته سیاست‌های غلط اقتصادی در دولت‌های یازدهم و دوازدهم فشار مضاعف و بی‌سابقه‌ای را بر معیشت مردم وارد نمود و مردم حتی برای تامین برخی نیاز‌های اساسی مانند مالکیت مسکن نیز دچار سختی و مشقت شدند. اما نکته قابل توجه در این زمینه، بزرگنمایی عجیب مشکلات و دشواری‌های اقتصادی در اذهان است.

مقاله قبلیهشدار برای گفتگو فوری قبل از وخیم‌تر شدن اوضاع برای جمهوری اسلامی
مقاله بعدیحق مذاکره با جمهوری اسلامی را ندارید
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.