اوبری موریس که بیش از هر چیز برای بازی در فیلم «پرتقال کوکی» ساخته استنلی کوبریک مشهور بود، در ۸۹ سالگی درگذشت.

 او در پنج دهه فعالیت هنری خود، در فیلم های فراوانی از جمله «مرد حصیری» و کمدی «عشق و مرگ» به کارگردانی وودی آلن نیز ایفای نقش کرده بود.

کارگزار آقای موریس تایید کرده است که او در روز چهارشنبه درگذشته است.

او در شماری از آثار تلویزیونی از جمله زندانی، انتقام‌جویان،‌ سویینی و درام تلویزیونی «Cold Comfort Farm» محصول بی بی سی نیز بازی کرده بود.

موریس در سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ در سالن تئاتر اولد ویک لندن به ایفای نقش‌های مختلف پرداخت و در سال‌های پس از آن در چند تئاتر در برادوی نیویورک نیز بازی کرد.

بازی در «پیر گینت» نوشته هنریک ایبسن محصول تلویزیون بی بی سی از دیگر نقش های شاخص اوبری موریس بود.

آخرین نقش آفرینی او در فیلم کمدی آمریکایی «همیشه در فیلادلفیا هوا آفتابی است» بود که چند ماه پیش اکران شد.

مقاله قبلیاولین تریلر فیلم «بازگشت» رونمایی شد
مقاله بعدیسوریه، در تلاش برای گرفتن سهم خود از پول‌های بلوکه‌شده ایران
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.