کاخ سفید شامگاه روز سه شنبه اعلام کرد، اوباما رئیس جمهور آمریکا و دیوید کامرون نخست وزیر بریتانیا در باره برنامه مذاکرات آینده هسته ای با ایران، تلفنی صحبت کردند.

به گزارش رویترز به نقل سخنگوی کاخ سفید، در این گفتگوی تلفنی اوباما و کامرون بر حمایت خود از موضع مشترک گروه 1+5 تاکید کردند”.

این گفتگو پس از آن انجام می گیرد که کاخ سفید روز گذشته به کنگره این کشور هشدار داد که اگر الان قانون تحریم های بیشتر علیه ایران به تصویب برساند، در آن صورت ایالات متحده به سوی جنگی ناخواسته کشیده خواهد شد.

در بیانیه کاخ سفید خطاب به کنگره آمده است: “مردم آمریکا خواهان جنگی دیگر نیستند”.

به گزارش خبرگزاری فرانسه، بیانیه مذکور نشان دهنده موضع سخت اوباما در مقابل کنگره است.

طبق این گزارش رئیس جمهور آمریکا مصمم است که تا پیش از جنگ به دیپلماسی و مذاکره فرصت دهد.

جی کارنی، سخنگوی کاخ سفید گفت: “مردم آمریکا خواهان حل صلح آمیز مناقشه هسته ای ایران با جهان هستند که از طریق قرارداد مانع دستیابی این کشور به سلاح هسته ای شود”.

وی افزود: ” در غیر اینصورت جایگزین مذاکره و دیپلماسی با ایران، گزینه نظامی خواهد بود”.

سخنگوی کاخ سفید تاکید کرد: “درک این مسئله مهم است که اگر نتوانیم از طریق دیپلماسی موضوع برنامه اتمی ایران را حل کنیم، دیگر چه گزینه ای در اختیار ما و متحدانمان باقی خواهد ماند؟”

گفتگوهای گروه 1+5 با ایران هفته گذشته در ژنو بدون امضای توافق به پایان رسید. اما اوباما متعهد شده است که مانع هسته ای شدن ایران شود.

روز چهارشنبه، کری به “کاپیتول هیل” ساختمان کنگره آمریکا می رود تا نمایندگان را قانع کند تا از تصویب قطعنامه جدیدی علیه ایران خوداری کنند.

این در حالی است که برخی از نمایندگان جمهوری خواه مانند، سناتور “مارک کیرک” تاکید دارند که تحریم ها بهترین گزینه به جای جنگ علیه ایران است و می توانند این کشور را مجبور به متوقف کردن برنامه مشکوک هسته ای خود کنند.

به گزارش العربیه؛ سناتور جمهوری خواه گفت:” مردم آمریکا را نباید مجبور کرد تا به جای جنگ، به قراردادی بد با ایران تن دهند”.

مقاله قبلیرونمایی از لباس آلمان در جام جهانی ۲۰۱۴
مقاله بعدیپیام فاطمه کروبی به مناسبت هزارمین روز حصر رهبران جنبش سبز
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.