اسپایک لی جدیدترین چهره‌ای خواهد بود که با دریافت جایزه چارلی چاپلین تجلیل می‌شود.

کارگردان برنده اسکار به عنوان دریافت کننده بعدی جایزه چارلی چاپلین معرفی شد. این جایزه پیشتر به چهره‌هایی چون مارتین اسکورسیزی، سیدنی پواتیه، رابرت ردفورد، مورگان فریمن و رابرت دنیرو اهدا شده است.

این جایزه ۲۷ آوریل و در جشنی که در لینکلن سنتر نیویورک برگزار می‌شود به وی اهدا خواهد شد.

در این مراسم که مهم‌ترین رویداد لینکلن سنتر در طول سال است، شماری از فیلم‌های لی نیز در قالب یک فیلم کوتاه منتخب به نمایش درمی‌آید.

اسپایک لی ۶۲ ساله سال ۱۹۹۰ برای فیلم «کار درست را بکن» نامزد جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی شد و سال ۱۹۹۸ برای «۴ دختر کوچک» در بخش بهترین مستند بلند نامزد بود. او در ژانویه ۲۰۱۹ با فیلم «بلکککلنزمن» یا «کوکلاس کلان سیاهپوست» برای اولین بار در دوران حرفه‌ای خود نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، «مالکوم ایکس»، «ده دقیقه بزرگ‌تر»، «نفوذی»، «اولد بوی» از دیگر فیلم‌های وی است.

مقاله قبلینقش‌آفرینی داستین هافمن مقابل دوربین یک کارگردان فیلم‌اولی
مقاله بعدیرضا عبدی هنرمند رادیو درگذشت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.