جایزه نوآوری جشنواره فیلم ونیز به جیمز فرانکو بازیگر-کارگردان و پیش از نخستین اکران اقتباس جدید او از رمان ویلیام فاکنر اهدا می شود.

 جیمز فرانکو امسال از شمار چهره‌های مطرحی است که یک جایزه از جشنواره فیلم ونیز دریافت می‌کند که جایزه نوآوری است. این جایزه به فردی که در سینمای معاصر تاثیری نوآورانه گذاشته باشد، تعلق می‌گیرد.

امسال قرار است فیلم اقتباسی «خشم و هیاهو» برای اولین بار در بخش خارج از رقابت در لیدو اکران شود.

آلبرتو باربرا مدیر جشنواره فیلم ونیز گفت اقتباس فرانکو از رمان بزرگ کلاسیک ادبیات آمریکا که قرار است در ونیز به نمایش درآید، یکی از بزرگترین کارهای خلاقه فرانکو است که نشان دهنده جسارت، هوشیاری، شهامت و اعتماد به نقس اوست. وی افزود: همه این ارزش‌ها و ذوق همه جانبه اوست که هنری تمام و کمال را با تمرکز بر کنجکاوی و هوش خلق می کند.

در «خشم و هیاهو» فرانکو در کنار اسکا هاز، تیم بلیک نلسون، جوی کینگ، آنا اورایلی، ست روگن و جان هام ظاهر شده است.

این فیلم دومین فیلم اقتباسی اوست که با تمرکز بر آثار ویلیام فاکنر ساخته شده و او پیش از این «گور به گو» ویلیام فاکنر را نیز در جشنوراه کن سال پیش اکران کرده بود.

فرانکو از سال 2011 با فیلم «سال» جایگاهی ثابت در لیدو داشته است. در سال 2012 او با فیلم «امواج بزرگ بهاری» اثر هارمونی کورین در نقشی شخصیتی منفی به نام آلین ظاهر شده بود.

سال 2013 نیز او با «پالو آلتو» ساخته جیا کاپولا که بر مبنای یکی از داستان های کوتاه خود او ساخته شده و در آن بازی هم کرده بود و نیز فیلم «بچه خدا» ساخته خودش که اکنون در سینماهای آمریکا در حال اکران است، در این جشنواره حضور داشت.

رمان «خشم و هیاهو» که اولین بار در سال 1929 منتشر شد، داستان خانواده کمپسون را بیان می‌کند؛ گروهی از اشراف که دچار وضعیت سختی شده اند. فرانکو فیلمنامه این فیلم را مثل «گور به گور» با همکاری مت راجر نوشت.

جیمز فرانکو 13 پروژه برای سال 2013 در دست پخش داشت. او چندی پیش با فیلم «این پایانش است» به کارگردانی اوان گلدبرگ و ست روگن روی پرده های نقره‌ای رفت و قرار است در «ملکه صحرا» به کارگردانی ورنر هرتسوگ هم بازی کند.

این چهره پر کار متولد 1978 در کالیفرنیا است و در رشته زبان انگلیسی از دانشگاه یوسی ال ای فارغ التحصیل شده است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، عباس کیارستمی، تاکشی کیتانو، اگنس وردا، سیلوستر استالونه، آل پاچینو، اسپایک لی و سال پیش اتوره اسکولا دیگر دریافت کنندگان این جایزه هستند.

این جشنواره 71 ساله اروپایی از 27 اوت تا 6 سپتامبر(5 تا 15 شهریور) برگزار می‌شود.

 

مقاله قبلیوضعیت حاد جسمی روحانی زندانی و عدم درمان وی
مقاله بعدیمجابی در مراسم جشن هفتاد و چهارمین سال تولد دولت‌آبادی اعلام کرد: دولت‌آبادی نماد شرف قلم است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.