امیر رجبی زندانی اهل‌حق در زندان مرکزی زاهدان به دلیل امتناع از تراشیدن سبیل از ۹ روز پیش به سلول انفرادی منتقل شده و دست به اعتصاب غذا زده است.

امیر رجبی شهروند اهل کرمانشاه و زندانی با جرایم عادی در زندان مرکزی زاهدان از ۹ روز پیش در پی ممانعت از دستور مسئولان زندان مبنی بر تراشیدن سبیل خود به سلول انفرادی بند قرنطینه این زندان منتقل شده و دست به اعتصاب غذا زده است.

به گزارش ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، وی که پیش از این در بند زندانیان رای باز محکومیت خود را سپری می‌کرد به دلیل اتهامات مربوط به مواد مخدر به زندان محکوم شده است. (بند رای باز به بندی گفته می‌شود که زندانیان در آن به کار مشغول می‌شوند و در عوض کار کردن از مرخصی‌های دوره‌ای استفاده می‌کنند)

یکی از نزدیکان وی گفت: «سبیل در بین ما اهل‌حق بسیار مهم است. ما مذهبمان است. واقعا نمی‌توانیم از این گذشت کنیم. این جزئی از اصول ماست و امیر اگر بر اثر اعتصاب غذا بمیرد هم حاضر نیست سبیلهای خود را بزند.»

این درحالی است که این زندانی از مشکلات دندان و ریه رنج می‌برد و ادامه این وضعیت برای وی خطرناک می‌باشد.

مقاله قبلیمرثیه ای در رثای موسیقی و زنان ایران
مقاله بعدیتوقیف روزنامه «مردم امروز» به دلیل انتشار مطلب درباره شارلی‌ابدو و گفته های محمد قوچانی نژاد در این رابطه
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.