سه ایرانی جزو نخستین گروه پناهجویان استرالیا هستند که پس از رد درخواست پناهندگی‌شان در این کشور به کامبوج منتقل شده‌اند. کامبوج این پناهجویان را براساس قراردادی پذیرفته که سال گذشته با استرالیا امضا کرده است.

استرالیا چهار پناهجو را که درخواست پناهندگی‌شان در این کشور پذیرفته نشده روز پنج‌شنبه (۴ ژوئن/ ۱۴ خرداد) به کامبوج انتقال داد. این چهار پناهجو شامل دو مرد و یک زن ایرانی و یک مرد مسلمان اقلیت روهینگیا اهل کشور میانمار هستند و پیش از این در اردوگاه پناهجویان استرالیا در جزیره نائورو اقامت داشته‌اند.

نمایندگان اداره مهاجرت و سفارت استرالیا در کامبوج هنگام ورود پناهجویان به فرودگاه پنوم پنه، پایتخت کامبوج، حضور داشتند. پناهجویان پس از ورود برای انجام امور اداری به سازمان بین‌المللی مهاجرت سپرده شدند.

سازمان بین‌المللی مهاجرت اعلام کرده که به امور اقامت موقت تازه‌واردان رسیدگی خواهد کرد و همچنین برای آنان برنامه آموزش زبان و آشنایی فرهنگی و اجتماعی با جامعه میزبان در نظر خواهد گرفت.

سیاست سخت‌گیرانه مهاجرت

مدتهاست که از استرالیا به دلیل سیاست انعطاف‌ناپذیرش در برخورد با پناهجویان انتقاد می‌شود. نیروی دریایی استرالیا قایق‌های حامل پناهجویان را که به سوی سواحل استرالیا در حرکت هستند مجبور به بازگشت و اغلب به سمت اندونزی هدایت می‌کند.

آن گروه از پناهجویان که فورا بازگردانده نشده‌اند به اردوگاه‌های پناهجویان در نائورو و پاپوآ گینه نو منتقل می‌شوند. پناهجویانی که در این اردوگاه‌ها به سر می‌برند به سازمان‌های مدافع حقوق بشر گفته‌اند که در محل زندگی خود احساس امنیت نمی‌کنند و خواستار انتقال هر چه سریع‌تر به استرالیا هستند.

اما پناهجویان حتی پس از موافقت با درخواست پناهندگی‌شان به طور معمول باید در این اردوگاه‌ها به زندگی خود ادامه دهند و حق ورود به استرالیا را ندارند.

به گزارش دویچه وله؛ طبق آخرین اخبار، روز چهارشنبه (۳ ژوئن) یک پناهجوی ایرانی در جزیره “مانوس” واقع در پاپوآ گینه نو مورد ضرب و شتم نیروهای امنیتی قرار گرفته، چون در وقت مقرر به محل اقامت اجباری خود برنگشته بوده است.

قرارداد میان استرالیا و کامبوج

دولت استرالیا در ماه سپتامبر ۲۰۱۴ با کامبوج قراردادی بست که طبق آن پناهجویانی که با تقاضای پناهندگی‌شان موافقت نشده می‌توانند به این کشور انتقال یابند. مدت این قرارداد چهار سال است. کامبوج در ازای پذیرش پناهجویان ۴۰ میلیون دلار استرالیایی (۳۱ میلیون دلار آمریکایی) از دولت استرالیا دریافت کرده است. قرار است پرداخت هزینه انتقال پناهجویان را دولت استرالیا بر عهده گیرد.

کامبوج یکی از فقیرترین کشورهای آسیای جنوب شرقی است. بیش از یک سوم ساکنان این کشور با درآمد روزانه کمتر از یک دلار زندگی می‌کنند.

انتقاد دیده‌بان حقوق بشر

سازمان ملل متحد از قرارداد میان استرالیا و کامبوج به شدت انتقاد کرده است. وکلای پناهجویان گفته‌اند که بسیاری از موکلان آنان مایل به انتقال به کامبوج نیستند.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر روز پنج‌شنبه (۴ ژوئن/ ۱۴ خرداد) اعلام کرد که استرالیا با پناهجویان به گونه‌ای رفتار می‌کند که انگار “خوکچه‌های آزمایشگاهی” هستند.

به گفته سازمان دیده‌بان حقوق بشر، کامبوج “نه اراده و نه ظرفیت” آن را دارد که پناهجویان را در درازمدت در جامعه خود بپذیرد؛ این کشور حتی پناهجویان به خاک خود را نمی‌پذیرد. از جمله مسیحیان مونتاگ‌نارد اهل ویتنام و مسلمانان اویغور اهل چین که به کامبوج پناه می‌آورند با درهای بسته روبرو می‌شوند.

مقاله قبلیتصاویری از بازدید مردم از تختی که خمینی در آن جان داد!؟
مقاله بعدیتیم استقلال (تاج) با پیراهن قرمز
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.