شانن لی از تصویری که کوئنتین تارانتینو از پدرش در «روزی روزگاری در هالیوود» ارائه کرده به شدت انتقاد کرد و آن را کاریکاتوری و آزاردهنده خواند.

دختر فوق‌ستاره فقید سینمای رزمی و رئیس بنیاد بروس لی با اشاره به اینکه پدرش در دهه ۱۹۶۰ ناچار بود سه‌برابر دیگران کار کند تا در هالیوود دیده شود، افزود: «تصویری که فیلم تارانتینو از بروس لی نشان داده دلسردکننده و آزاردهنده است. این واقعا ناراحت‌کننده است که کسی در سالن سینما بنشیند و شاهد خندیدن دیگران به پدرش باشد.»

لی در ۱۹۷۳ از دنیا رفت و مرگ او در تمام این سال‌ها یک راز سربه‌مهر مانده است. او در اوایل دهه ۷۰ میلادی با بازی در چند فیلم هنرهای رزمی در هنگ‌کنگ به شهرتی فراگیر در دنیای سینما دست یافت. هر چند سال‌ها تلاش این ستاره چینی‌تبار برای دیدن شدن در هالیوود به شکست و ناکامی انجامیده بود. نقش لی را در «روزی روزگاری در هالیوود» بازیگری به نام مایک مو ایفا کرده و شانن معتقد است انتخاب او برای «کاریکاتوری» نشان دادن پدرش بوده است.

دلیل اصلی انتقادهای دختر بروس لی به صحنه‌ای بازمی‌گردد که در آن ستاره هنرهای رزمی جهان با یک بدلکار سینما به نام کلیف بوت (با بازی برد پیت) مبارزه می‌کند و به نوعی از او شکست می‌خورد. بروس لی مربی بسیاری از چهره‌های هالیوودی از جمله استیو مک‌کویین، رومن پولانسکی و شارون تیت بوده و به گفته شانن، پدرش هرگز با کسانی مبارزه نمی‌کرد که در هنرهای رزمی مهارت نداشتند.

آنچه از شواهد برمی‌آید این است که تارانتینو همواره از تحسین‌کنندگان بروس لی بوده و به همین دلیل لباس مشهور زردرنگ این ستاره فقید را در دوگانه «بیل را بکش» بر تن اوما تورمن (بازیگر نقش عروس) کرده است. با این حال، شانن معتقد است رفتاری که پیت به عنوان بدمن اصلی «روزی روزگاری در هالیوود» با شخصیت بروس لی کرده، درست شبیه رفتاری است که سفیدپوستان هالیوود در آن سال‌ها با پدرش داشتند.

به گزارش همشهری به نقل از رپ، شانن لی رئیس بنیاد بروس لی، مدیر عامل شرکت بروس لی اینترتینمنت و یکی از تهیه‌کنندگان برنامه تلویزیونی «مبارز» است که بر اساس یکی از پروژه‌های ناتمام پدرش در سال ۲۰۱۹ تولید و پخش می‌شود. او هدف از زیر سئوال بردن «روزی روزگاری در هالیوود» را افزایش آگاهی مردم نسبت به شیوه زندگی پدرش در مقام یک انسان می‌داند. تارانتینو هنوز به این انتقاد دختر بروس لی واکنش نشان نداده است.

مقاله قبلیکشف پروتئین جدیدی در تار عنکبوت!
مقاله بعدیفهرست اولیه نامزدهای The Best از سوی فیفا اعلام شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.