با اعلام اسامی اسکار و حضور هیچ چهره سیاهپوستی در میان نامزدهای بازیگری، اعتراض‌های مختلفی از این سو و آن سو به گوش رسیده است.

 اسپایک لی از جمله چهره هایی است که از نادیده گرفته شدن فیلم «سلما» در بخش‌های اصلی آکادمی اسکار شگفت زده شده است.

این فیلم تنها موفق به دریافت نامزدی جایزه اسکار در دو بخش بهترین فیلم سال و بهترین آهنگ سال شده است. لی می گوید این حقیقت که دیوید ایلوو بازیگر اصلی فیلم و ایوا دوورنی کارگردان فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار نشده‌اند باعث کاهش کیفیت فیلم نمی‌شود.

 اسپایک لی(اسپایک لی با نام اصلی شلتون جکسون لی در ۲۰ مارس ۱۹۵۷ در آتلانتا، جورجیا به دنیا آمد. پدر او نوازنده و آهنگساز جاز و مادرش معلم هنر و ادبیات سیاه پوستان بود. لی، در ۱۹۹۰ برای فیلم «کار درست را بکن» نامزد جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی شد و سال ۱۹۹۸ برای «۴ دختر کوچک» در بخش بهترین مستند بلند نامزد بود.) در مصاحبه‌ای با دیلی بیست که از قبل برنامه‌ریزی شده بود تا تنها ساعاتی بعد از اعلام نامزدهای دریافت جوایز اسکار توسط آکادمی در روز پنج‌شنبه نظرات او را منعکس کند، گفت: من اگر همین امروز آوا ایوا را می‌دیدم بهش می‌گفتم: می‌دونی چیه؟ لعنت به همشون. تو فیلم خیلی خوبی درست کردی، پس احساس خوبی هم به آن داشته باش و کار ساخت فیلم بعدی‌ات را شروع کن.

لی همچنین درباره اینکه تمامی نامزدهای بازیگری سفیدپوست هستند – که تنها در دو دهه گذشته این دومین باری است که این اتفاق افتاده و نسبت به سال گذشته که بازیگران فیلم «12 سال بردگی» نامزد دریافت اسکار شدند تفاوت بسیاری دارد – نیز نظر داد. او خیلی از این فقدان گوناگونی متعجب نشده و می‌گوید: هر کس که فکر می‌کند امسال قرار است مانند پارسال باشد عقب‌مانده است. این مساله یک چرخه 10 ساله دارد. حدود هر 10 سال یکبار من از روزنامه‌نگارها تماسی دریافت می‌کنم که چطور مردم بالاخره دارند فیلم‌های سیاه‌پوست‌ها را می‌پذیرند. قبل از پارسال هم سال 2002 بود با هالی بری، دنزل واشنگتن و سیدنی پواتیه. یک چرخه 10 ساله است، برای همین وقتی اتفاق می‌افتد پشتک نمی‌زنم!

او گفت که اجزای سازنده آکادمی چیزی است که توضیح می‌دهد چرا بعضی فیلم‌ها نامزد می‌شوند و بعضی‌ها نمی‌شوند. او اضافه کرد: بیایید روراست باشیم. می‌دانم که آن‌ها دارند سعی می‌کنند تنوع بیشتری داشته باشند، اما بیشتر اوقات مردم به چیزی رای می‌دهند که با آن احساس راحتی می‌کنند و اگر برایشان احساس خطر داشته باشد این کار را انجام نمی‌دهند. شریل بون (رییس آکادمی) سعی می‌کند در میان اعضای آکادمی گوناگونی بیشتری ایجاد کند، اما اتفاقی که برای فیلم «سلما» افتاد اولین بار نیست و هربار که این اتفاق می‌افتد من به خودم می‌گویم که برای اعتبار بخشیدن به فیلم‌ها نمی‌توان به مراسم‌هایی مانند اسکار یا گرمی رفت، اعتبار اصلی وقتی به دست می‌آید که اثر شما بعد از 25 سال هنوز هم محکم ایستاده باشد.

جرج لوکاس(جرج والتون لوکاس (به انگلیسی: George Walton Lucas)، (متولد: ۱۴ مه ۱۹۴۴)، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است.او بیشتر به عنوان نیروی محرکهٔ خلق مجموعه فیلم‌های جنگ ستارگان شناخته میشود، فیلمهای حماسی و علمی تخیلی بسیار محبوبی که انقلابی در عصر فیلم‌سازی پدید آورد، به‌ویژه در زمینه جلوه‌های ویژه، که او از پیشتازان آن به شمار میرود.) هم در مصاحبه روز جمعه خود با سی‌بی‌اس هیچ‌ حرفی را ناگفته باقی نگذاشت و با انتقاد نسبت به عدم گوناگونی در زمینه نامزدهای دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگران سال گفت: این یک کمپین سیاسی است. به هیچ وجه ربطی به تلاش‌های هنری ندارد.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، چرا افرادی را برای آکادمی انتخاب می‌کنیم که به سمت با استعداد‌ترین، بهترین و باهوش‌ترین‌های کشورمان حرکت نمی‌کنند؟ همه‌اش سیاسی است… به نظر من این مساله به همه آسیب می‌رساند. من هم دقیقا به خاطر تمام بحث‌هایی که همیشه درباره آکادمی وجود دارد عضو آن نیستم.

مقاله قبلیشورش ۱۳۵۷ در آئینه مطبوعات؛ سه شنبه ۱۹ دی ماه ۱۳۵۷
مقاله بعدیآنتونی هاپكينز و ماجرای ربودن آقای هاینکن
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.