نمایش فیلم جنجال‌برانگیز “اکسدوس” در مراکش نیز ممنوع اعلام شد. گویا کارگردان بریتانیایی، ریدلی اسکات، در نمایش واقعیت‌های تاریخی مرتکب “اشتباه” شده است. گلشیفته فراهانی، در این فیلم نقش زن فرعون را ایفا کرده است.

“کمیسیون فیلم” مراکش، در نامه‌ای به سینماهای این کشور نمایش فیلم “اکسدوس”، ساخته‌ی کارگردان بریتانیایی، ریدلی اسکات را به دلیل “تحریف تاریخ” ممنوع اعلام کرد. گلشیفته فراهانی در این فیلم که برگرفته از تورات است، نقش نفرتیتی زن فرعون را بازی می‌کند. این فیلم خروج قوم یهود از مصر را به رهبری موسی پیامبر دستمایه قرار داده است.

0,,18119427_303,00

“اقدام مضحک”

عبدالرحمن تازی، رییس “اتحادیه‌ی سینماگران مراکش” اقدام “کمیسیون فیلم” این کشور را “مضحک و غیرمنطقی” خواند و درباره‌ی پیامدهای منفی آن در خارج مراکش هشدار داد. او گفت که ممنوعیت نمایش این فیلم سبب می‌شود که سینماگران جهان، از این پس از ساختن آثار خود در مراکش خودداری کنند. بخشی از فیلم “اکسدوس ـ خدایان و پادشاهان”، در مراکش ساخته شده است.

حزب “سوسیالیست مراکش” که حزب ائتلافی دولت کنونی این کشور به رهبری حزب اسلام‌گرای میانه‌روی “عدالت و توسعه” است، نیز از تصمیم کمیسیون مبنی بر عدم نمایش “اکسدوس”، انتقاد کرد و آن را “غیرعادی و غیرقابل درک” خواند. این حزب یادآور شد که تصمیم کمیسیون فیلم، “به وجهه‌ی مراکش در خارج خدشه وارد می‌سازد.”

0,,18119433_303,00

ممنوعیت نمایش در کشورهای دیگر

پیش از این مصر و امارات متحده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی عربی نیز نمایش فیلم یادشده را ممنوع اعلام کرده بودند. جابر عصفور، وزیر فرهنگ مصر در این رابطه گفته بود که نقش یهودی‌ها در ساختن اهرام مصر در فیلم “اشتباه” است. به گفته‌ی او، این بناها پیش از میلاد مسیح و “پیش از ظهور پیامبر قوم یهود” ساخته شده است. مخالفان نمایش فیلم، هم‌چنین انتقاد می‌کنند که “یک زمین‌لرزه و نه معجزه‌ی حضرت موسی” دلیل شکافته‌شدن دریای سرخ بوده. به دنبال این واقعه بود که پیروان موسی توانستند از چنگ لشکر مصر بگریزند.

به گزارش دویچه وله؛ در فیلم سه بعدی اکسدوس که با بودجه‌ای حدود ۱۴۰ میلیون دلار ساخته شده، کریستین بل نقش پیامبر یهودیان، جوئل ادگورتون، نقش فرعون رامسس دوم (فرمانروای مصر) و سیگورنی ویور، نقش مادر رامسس دوم را بر عهده دارند.
“اکسدوس” در دو هفته‌‌ی نخست اکران در آمریکای شمالی، حدود ۴۶ میلیون دلار فروش کرد.

مقاله قبلیانتقال زندانیان محکوم به اعدام به زندانی دیگر و مورد شکنجه غیر انسانی قرار دادن آنها
مقاله بعدی۳۳ سال بعد از «اولین خون» سیلوستر استالونه «آخرین خون» را می‌ریزد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.