آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، با آرای ۸۹،۵ درصد نمایندگان حاضر در جلسه‌ی عمومی “حزب دمکرات مسیحی آلمان” در اسن برای نهمین بار به ریاست این حزب برگزیده شد. مرکل در سخنرانی خود از نقش ایران در سوریه انتقاد کرد.

آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، روز سه‌شنبه (۶ دسامبر) بار دیگر از سوی اکثریت مطلق نمایندگان “حزب دمکرات مسیحی آلمان” به ریاست این حزب انتخاب شد. او در دور گذشته‌ی انتخابات درون‌حزبی موفق به کسب ۹۶،۷ درصد آرا شده بود. مرکل چندی پیش نامزدی خود را برای دور چهارم کسب مقام صدراعظمی در انتخابات سال ۲۰۱۷ این کشور نیز اعلام  کرده بود.

رییس حزب دمکرات مسیحی آلمان در ابتدای جلسه‌ی عمومی حزب به سخنرانی پرداخت و از سیاست‌های داخلی و خارجی خود دفاع کرد. سیاست بحث‌برانگیز پناهجویی، امنیت آلمان، بحران سوریه، وضعیت دشوار اتحادیه‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی اروپا، معافیت کنسرن‌های بزرگ از پرداخت مالیات از جمله مسائلی بودند که مرکل در سخنرانی خود به بحث درباره آن پرداخت.  

“جبر زمان” و “ممنوعیت برقع”

سیاست بحث‌برانگیز پناهجویی مرکل یکی از موضوعات اصلی سخنرانی او را تشکیل می‌داد. او با اشاره به شرایط سیاسی دشوار سال ۲۰۱۵ در جهان که باعث افزایش تورمی شمار پناهجویان در اروپا و آلمان شد، گفت: «من شما را تا حدودی تحت فشار گذاشتم، به این دلیل که شرایط زمان، ما را تا حدودی زیر فشار قرار داده بود.» او افزود: «نمی‌توانم قول بدهم که از این فشار کاسته خواهد شد، زیرا وظیفه‌ی ماست که در برابر جبر زمان واکنش نشان دهیم.»

به گزارش دویچه وله؛ با این حال مرکل گفت: «شرایطی که در آخر تابستان سال ۲۰۱۵ پیش ‌آمد، نباید و نمی‌تواند دوباره تکرار شود.» او پیشگیری از وقوع این وضعیت را “هدف خود و حزب” اعلام کرد و گفت: «انسان‌هایی که به کمک ما نیاز دارند، باید مورد حمایت قرار گیرند.» رییس “حزب دمکرات مسیحی” هم‌چنین در رابطه با قوانین هم‌پیوندی با جامعه‌ی آلمان تاکید کرد که این موازین باید در مورد تمام انسان‌ها رعایت شود.

مقاله قبلیمعاون اول قوه‌قضائیه: افراد بسیاری در دولت روحانی تحت تعقیب هستند
مقاله بعدیاحضار ۴ متهم دیگر پرونده واگذاری املاک شهرداری
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.