بنابر یافته‌های یک گزارشی که اخیرا انجام شده، ناسا تا سال ۲۰۳۳ نمی‌تواند فضانورد به مریخ بفرستد.

بنابر یافته‌های یک گزارش، ناسا هیچ شانسی برای فرستادن انسان به مریخ تا سال ۲۰۳۳ ندارد و چنین مأموریتی در خوشبینانه ترین حالت در اواخر دهه ۲۰۳۰ می‌تواند انجام شود.

گزارش مذکور پیش از سخنرانی ۲۶ مارس “مایکپنس”(Mike Pence) معاون رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا که در آن از ناسا خواسته بود که تا پنج سال آینده می‌بایست فضانورد به ماه بفرستند، کامل شده بود و به هزینه‌های بازگشت به ماه و لزوم برنامه‌ریزی بلندمدت برای اعزام فضانورد به مریخ اشاره دارد.

ناسا با “مؤسسه سیاست علم و فناوری”(Science and Technology Policy Institute) قراردادی برای انجام این گزارش امضا کرده بود که هدف از انجام آن ارزیابی فنی و مالی مأموریت‌های ارسال انسان به فضا در سال ۲۰۳۳ بود. این تحقیق به سفارش کنگره و براساس دستورالعمل سال ۲۰۱۷ میلادی سیاست فضایی تنظیم شده بود و هدف از انجام آن ارزیابی فنی و مالی مأموریت‌های ارسال انسان به فضا در ۲۰۳۳ میلادی بود.

مؤسسه “STPI” به منظور انجام این گزارش از استراتژی ناسا موسوم به “سفر اکتشافات”(Exploration Campaign) استفاده کرد و هدف آن ادامه توسعه سامانه پرتاب فضایی(SLS)، “فضاپیمای اوریون” و مأموریت فضایی”lunar Gateway” بود. پس از انجام این برنامه‌ها، قرار است مأموریت “Deep Space Transport “انجام شود که طی آن یک فضاپیمای حامل فضانوردان از فضای بین ماه و زمین به سوی مریخ پرواز می‌کند و دوباره به آنجا برمی‌گردد.

همچنین ناسا چند ماهنورد و سیستم مربوط به آن را برای پشتیبانی از این مأموریت‌ها خواهد ساخت که از این سیستم‌ها می‌توان در مأموریت‌های بعدی به سطح مریخ نیز استفاده نمود.

این برنامه به واسطه خطرات تکنولوژیکی مرتبط با “حمل و نقل عمیق فضایی” (Deep Space Transport) شامل “سیستم‌های پشتیبانی زندگی” (life support systems) و” سامانه پیش رانش” (propulsion) نیاز به زمان طولانی دارد. بنابر نتایج این گزارش، شروع مأموریت به مریخ در ۲۰۳۳ نیازمند آزمایش فناوری‌های ضروری تا سال ۲۰۲۲ است که بعید به نظر می‌رسد این آزمایش‌ها در زمان مقرر انجام شوند.

به گزارش ایسنا و به نقل از اسپیس،  در انتهای این گزارش آمده است که به دلیل مسائل ذکر شده انجام مأموریت ارسال فضانوردان به مریخ تا سال ۲۰۳۳ برای ناسا مقدور نخواهد بود و در ادامه نیز اظهار کرده‌اند، حتی بدون در نظر گرفتن محدودیت‌های بودجه‌ای، مأموریت مداری مریخ با توجه به برنامه‌های فعلی و ملی ناسا، زودتر از سال ۲۰۳۷ ممکن نخواهد بود و بنابرتحلیل‌های انجام شده مأموریت مداری مریخ نیازمند توسعه فناوری است و به همین دلیل امکان تأخیر در زمان بندی، افزایش هزینه و خطر کمبود بودجه نیز وجود دارد.

مقاله قبلیلئوناردو دی کاپریو در فیلم تازه دل‌تورو
مقاله بعدیتحلیلگر ارشد آمریکایی می گوید زمان تحریم پتروشیمی جمهوری اسلامی است
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.