به نوشته روزنامه لوموند، انتخابات پارلمانی زودهنگام عراق در ۱۱ نوامبر بیش از هر زمان دیگری به صحنه جدال پنهان جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا تبدیل شده است. این انتخابات نه تنها آینده محمد شیاع السودانی در مقام نخست‌وزیری را رقم خواهد زد، بلکه سرنوشت شبه‌نظامیان شیعه وابسته به تهران را نیز به رأی می‌گذارد؛ این در حالی است که بخش بزرگی از مردم عراق اعتماد خود را به صندوق‌های رأی از دست داده‌اند.

لوموند می‌نویسد انتخابات زودهنگام پارلمانی عراق که قرار است فردا سه‌شنبه ۱۱ نوامبر برگزار شود، بیش از هر زمان دیگر زیر ذره‌بین دو بازیگر خارجی اصلی این کشور است: جمهوری اسلامی و ایالات متحده آمریکا. این روزنامه فرانسوی، سرنوشت شبه‌نظامیان شیعه وابسته به تهران و آینده نخست‌وزیر عراق، محمد شیاع السودانی، را محور اصلی رقابت‌های سیاسی در این انتخابات توصیف کرده است.

گزارشگر لوموند در بغداد نوشته است که محمد شیاع السودانی، نخست‌وزیر شیعه عراق، در تلاش است با تکیه بر کارنامه سه‌ساله خود، راه را برای دور دوم نخست‌وزیری‌اش هموار کند. او که در سال ۲۰۲۲ با حمایت ائتلافی از احزاب و گروه‌های شیعه نزدیک به جمهوری اسلامی موسوم به «چارچوب هماهنگی» به قدرت رسید، این‌بار با ائتلاف انتخاباتی تازه‌ای به نام «ائتلاف بازسازی و توسعه» وارد رقابت شده است. در این ائتلاف چهره‌های قدرتمند سیاسی و رهبران قبایل نیز حضور دارند.

هدف اعلام‌شده، تبدیل این ائتلاف به بزرگ‌ترین نیروی شیعی در پارلمان آینده با بیش از ۵۰ کرسی است تا السودانی بتواند بار دیگر برای مقام نخست‌وزیری نامزد شود – مقامی که طبق سازوکار سهم‌بندی قدرت در عراق به شیعیان این کشور واگذار می‌شود.

السودانی در کارزار انتخاباتی خود، به‌جای برگزاری تجمع‌های سنتی، افتتاح جاده‌ها، پل‌ها و بیمارستان‌ها را به نمایش گذاشته و کوشیده است تصویری از «ثبات و بهبود خدمات» ارائه دهد. این ثبات تا حدی مرهون کاهش تهدید گروه «داعش» و فروکش‌کردن تنش میان حامیان خارجی رقیب، یعنی جمهوری اسلامی و آمریکا، بوده است.

یک شهروند بغدادی در گفتگو با روزنامه لوموند گفته است: «من رأی نمی‌دهم. از ۲۰۰۳ تا حالا این نمایندگان چه‌کار کرده‌اند جز این‌که منابع دولت را بالا کشیده‌اند، در حالی که مردم از گرسنگی می‌میرند و جوان‌ها بیکارند؟» در کنار این ناامیدی، مسئله خرید و فروش رأی نیز اعتبار انتخابات را زیر سؤال برده است. یک آهنگر ۶۵ ساله بغدادی، به لوموند گفته است: «بعضی‌ها می‌آیند و پیشنهاد می‌دهند رأیت را بخرند. قیمت بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ دلار است.»

این بحران مشروعیت با تحریم انتخابات از سوی مقتدی صدر، روحانی پرنفوذ شیعه، تشدید شده است. او که در انتخابات پیشین پیروز شد اما به دلیل ائتلاف دیگر احزاب شیعه از تشکیل دولت بازماند، از ۲۰۲۱ خود را از صحنه رسمی سیاست کنار کشیده و دیگر رهبران را «فاسد و جنایتکار» می‌نامد.

حتی در صورت پیروزی در انتخابات، تضمینی نیست که محمد شیاع السودانی بار دیگر نخست‌وزیر شود. به نوشته لوموند، احزاب «چارچوب هماهنگی» که او را در ۲۰۲۲ به قدرت رساندند، امروز بر سر تمدید مأموریت او اختلاف دارند.

منابع:
-لوموند
-خبرگزاری فرانسه

مقاله قبلیوقتی عقل از آسمان جدا می‌شود؛ پاسخی به نماینده‌ای که خشکسالی را به گناه مردم نسبت داد
مقاله بعدیپشت پردۀ دیپلماسی گروگان‌ها: معاملۀ پنهان تهران-پاریس
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.