جشنواره فیلم كوتاه ژاپن در سه بخش رسمی بهترین فیلم کوتاه بین‌الملل، بهترین فیلم کوتاه آسیایی و بهترین فیلم کوتاه ژاپنی و همچنین جایزه ویژه تماشاگران برگزار می‌شود.

 فیلم کوتاه داستانی «کورسو» از تولیدات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به کارگردانی امید عبداللهی، در بخش مسابقه سینمای آسیا جشنواره بین‌المللی «کوتاه کوتاه» ژاپن که یکی از مسیرهای معرفی به آکادمی «اسکار» است، به نمایش درخواهد آمد.

The-Runner-1985

به گزارش ایلنا، در این دوره از جشنواره بین المللی کوتاه – کوتاه ژاپن که از روز سه شنبه آغاز بکار می‌کند، ۸۱ فیلم برای نمایش و رقابت در بخش‌های رسمی جشنواره انتخاب شده‌اند. امیر نادری فیلمساز نامی سینمای ایران نیز یکی از اعضای هیات داوری این جشنواره معتبر فیلم کوتاه آسیا است.

برپایه این گزارش، این جشنواره در سه بخش رسمی بهترین فیلم کوتاه بین‌الملل، بهترین فیلم کوتاه آسیایی و بهترین فیلم کوتاه ژاپنی و همچنین جایزه ویژه تماشاگران برگزار می‌شود و برندگان «جایزه بزرگ» جشنواره در هر بخش، به آکادمی اسکار معرفی خواهند شد.

این گزارش می‌افزاید: در پانزدهمین دوره این جشنواره که از روز سه شنبه در شهر «توکیو» ژاپن گشایش می‌یابد، فیلم کوتاه داستانی «کورسو» به کارگردانی «امید عبداللهی» و تهیه کنندگی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، در بخش «مسابقه بین الملل» آسیا، با ۱۶ فیلم کوتاه دیگر برای کسب جایزه بزرگ و جایزه ویژه تماشاگران، به رقابت خواهد پرداخت.

گفتنی است که جشنواره بین المللی فیلم «کوتاه کوتاه» ژاپن، از سال ۱۹۹۹ و با هدف پشتیبانی از فیلمسازان جوان سراسر دنیا تاسیس شده است و هم اکنون به عنوان یکی از جشنواره‌های معتبر فیلم کوتاه در قاره آسیا شناخته می‌شود.

امیر نادری زادهٔ ۷ خرداد ۱۳۲۴ خورشیدی در شهر آبادان کارگردان ایرانی است. وی از سال ۱۳۶۹ در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند.

او از کارگردانان تاثیرگذار و مهم سینمای ایران است. نادری از کودکی در سالن سینما و تئاتر کار می‌کرد و با دیدن فیلم و نمایش، خواندن نقد فیلم و معاشرت با منقدان، به طور خودآموخته وارد عالم سینما شد.Saz Dahani (Harmonica - 1974) - Directed By Amir Naderi - 01

در ابتدا به عنوان عکاس در چند فیلم مهم سینمای ایران کار کرد. در سال ۱۳۵۰ اولین فیلمش خداحافظ رفیق را کارگردانی کرد. توجه جشنواره‌های جهانی با فیلم دونده و آب، باد، خاک به او جلب شد. دونده از سوی تعدادی از منتقدان در فهرست یکی از تاثیرگذارترین فیلم‌های ربع قرن اخیر معرفی شده‌است.

فیلم بعدی امیر نادری «ماه» نام دارد، نادری گفته‌است بیست سال درباره موضوع این فیلم کار کرده و یک دلیل مهاجرت او از ایران به آمریکا، ساختن فیلم «ماه» بوده‌است.

amir-naderi-saz-dahani

مقاله قبلیبازیگر سریال جدید نویسنده «لاست» مشخص شد..
مقاله بعدیحذف یک فیلم از یوتیوب با شکایت سپاه؛ همراه فایل دانلود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.