ابراهیمی، امام جمعه انار روز جمعه ۲۱ تیر در سخنانی گفت: زنانی که آرایش کنند و به خارج از خانه بروند، اگر به همسرانشان گفته شود “دی…ث”، حق‌شان است.

تارنمای انار نیوز بر سخنان وی اعتراض نموده و نوشته است:  “امام جمعه می‌توانست در نماز جمعه که جمعی از زنان و مردان حضور داشتند و یک مکان عمومی است، به جای کلمه “دی…ث” به دلیل بار معنایی بسیار ناپسندی که دارد، از کلمه دیگری استفاده کند تا منظور را برساند اما به این عریانی نباشد و از سوی دیگر در حال حاضر اکثر زنان جامعه، کم یا زیاد آرایش می‌کنند. آرایش جزوی از زیبایی زن تلقی می‌شود و حکومت جمهوری اسلامی نیز آرایش زنان را ممنوع نکرده. بر همین اساس و با توجه به اینکه نظر حکومت بر ممنوعیت آرایش زنان نیست، به همین دلیل می‌توان نتیجه گرفت از نظر حاکم شرع، مردان این جامعه را به دلیل اینکه زنان‌شان آرایش می‌کنند، نمی‌توان “دی…ث” خطاب کرد. بر همین اساس بهتر بود در بیان موضوع آرایش زنان، ظرافت بیشتری به خرج داده می‌شد.”

مقاله قبلیتام کروز در یک فیلم علمی تخیلی به همراه تصاویر..
مقاله بعدیتقدیر و دفاع خامنه ای از دولت بی کفایت احمدی نژاد!
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.