يوسف طباطبایی‌نژاد٬ امام جمعه اصفهان گفته «كسی كه تبعيت از رهبری نداشته باشد شيعه و بلكه حتی مسلمان نيست.»

طباطبایی‌نژاد افزوده «البته اهل‎سنت هم به يك معنا رهبری را قبول دارند٬ اما مانند شيعه نيست.»

وی همچنین اضافه کرده «پادشاه آل‎سعود كه يك احمقی است كه مال مسلمانان را برای مسلمان‎كشی استفاده می‎كند، اين فرد كه نمی‎تواند اولي‎الامر باشد.»

به گزارش تارنمای دیگربان، امام جمعه اصفهان افزوده «بعضی‎ها نگران هستند كه اين ترامپ ديوانه است، ما اين ديوانگی را می‎دانستيم و می‎دانيم كه شيطان بر او حكومت می‎كند.»

وی همچنین گفته «گرانی و ركود و مانند اين‎ها هست و خيلی‎هايش هم تقصير آمريكا نيست، بلكه ناشی از بی‎تدبيری ما است، هر دولتی كه عوض می‎شود همه را از اول تا آخر عوض می‎كنند.»

مقاله قبلیظریف: هیچگاه کاندیدای ریاست جمهوری نمی‌شوم
مقاله بعدیبی‌رحم‌ترین نقطه زمین کجاست؟
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.