در حالیکه فیلم «اسنودن» در فستیوال فیلم تورنتو پیش‌نمایش شد و نقدهای آمیخته‌ای دریافت کرد، کارگردان برنده جایزه اسکار درباره فیلم بیوگرافیکی‌اش صحبت کرد.

 الیور استون به خاطر اینکه دولت ایالات متحده درباره شدت و درجه نظارتی که در کشور موجود است مردم را گول زده به انتقاد از آن پرداخت.

این کارگردان برنده جایزه اسکار در حالی در فستیوال فیلم تورنتو صحبت می‌کرد که فیلم جدیدش «اسنودن» پیش‌نمایش جهانی خود را تجربه می‌کرد. این فیلم داستان ادوارد اسنودن، افشاگر بحث‌برانگیز سازمان امنیت ملی آمریکا (ان‌اس‌ای) را روایت می‌کند. در این درام که جوزف گوردون-لویت نقش اصلی را بر عهده دارد، این مساله به تصویر کشیده می‌شود که چطور این کارمند سابق سی‌آی‌ای متوجه شد که ان‌اس‌ای سیستمی برای جاسوسی از مردم درست کرده است.

استون در یک کنفرانس خبری گفت: «آمریکایی‌ها هیچ چیز درباره‌اش نمی‌دانند چون دولت همیشه دروغ می‌گوید. اتفاقی که دارد می‌افتد واقعا شوک‌آور است. این داستان نه تنها به استراق سمع،‌ بلکه استراق سمع در گستره‌ای بسیار وسیع، هواپیماهای بی‌سرنشین و جنگ سایبری می‌پردازد. همانطور که خود اسنودن هم گفت، همه چیز از کنترل خارج شده،‌ دنیا از کنترل خارج شده است.»

خود اسنودن هم که در حال حاضر در محلی نامشخص در روسیه اقامت دارد و دنبال جایی جدید برای پناهجویی می گردد در فیلم نقشی کوتاه دارد. استون امیدوار است که او بتواند به آمریکا بازگردد اما شک دارد. او می‌گوید: «در حالی که ما امیدوار بودیم اوباما ممکن است او را عفو کند، اما او با تمام قوا هشت فرد افشاگر را با استناد به قانون جاسوسی متهم کرده و این عمل برای یک رییس‌جمهور آمریکایی رکوردشکن است و او یکی از کاربردی‌ترین مدیران این دنیای نظارتی بوده است. این گسترده‌ترین و متجاوزترین دولت نظارتی تاریخ است و اوباما آن را ساخته است.»

این فیلمساز که به خاطر درام‌های سیاسی مثل «نیکسون» و «جی‌اف‌کی» شناخته می‌شود، می‌گوید وضعیت فعلی که خودش آن را با یکی از رمان‌های جرج اورول شبیه می‌داند، با دنیایی که او در آن بزرگ شد در تناقض است. او می‌گوید: «من در دنیایی بزرگ شدم که هرگز فکر نمی‌کردم چنین اتفاقی ممکن است بیفتد اما از سال ۲۰۰۱ به بعد، کاملا واضح است که تغییری رادیکال به وجود آمد. اوضاع وسیع‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌آید و هر چیزی که به شما می‌گویند،‌ باید فراتر از آن نگاه کنید.»

گوردون‌-لویت برای آمادگی نقش خود با اسنودن حقیقی ملاقات کرد و باور دارد که عشق او نسبت به آمریکا بود که باعث شد اطلاعات محرمانه را فاش کند. او می‌گوید: «من به میهن‌پرستی او علاقه داشتم. او کارش را به خاطر عشق صادقانه‌ای که به کشورش و اصول تاسیس آن داشت انجام داد. دو نوع میهن‌پرستی داریم: آن نوعی که بدون توجه به هر چیز دیگر شما به کشورتان وفادار هستید و سوالی نمی‌پرسید، اما یک نوع دیگر هم هست که می‌خواستم واقعا آن را در این شخصیت نشان بدهم. مزیت به دنیا آمدن در کشور آزادی مثل آمریکا این است که می‌توانیم این سوال‌ها را بپرسیم و از دولت پاسخ بخواهیم.»

به گزارش مهر به نقل از گاردین،‌وقتی درباره آینده اسنودن از او سوال شد، گوردون-لویت گفت: «می‌دانم دوست دارد بیاید خانه و امید من هم همین است.»

مقاله قبلیبازیگر جوان فیلم پرفروش بریتانیا درگذشت
مقاله بعدیسبکترین دوچرخه برقی دنیا ساخته شد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.