فیفا اسنادی ارائه داده و می‌گوید، یوزف سپ ‌بلاتر و چند مدیر دیگر این فدراسیون تنها در طول پنج سال با “همفکری و هماهنگی” با یکدیگر دست کم ۷۱ میلیون یورو دریافت کرده‌اند.

یک روز پس از آن که دادستانی سوئیس دفتر اصلی فدراسیون بین‌المللی فوتبال (فیفا) در زوریخ و به‌‌‌ویژه دفتر مارکوس کاتنر، از مدیران ارشد فیفا را که چند روز پیش اخراج شد، بازرسی و تجسس کرد افشاگری‌های جدیدی به گوش می‌رسد.

دو تن از وکلای فیفا در کنفرانسی تلفنی اعلام کرده‌اند که تنها در پنج سال گذشته یوزف سپ‌ بلاتر سوئیسی که سال‌های متمادی ریاست فیفا را بر عهده داشت، ژروم والک، دبیرکل فرانسوی و مارکوس کاتر، رئيس امور مالی آلمانی ـ سوئیسی فیفا دست‌کم ۷۹ میلیون فرانک سوئیس به جیب زده‌اند.

ویلیام بورک و توماس ورلن، وکلای آمریکایی و سوئیسی فیفا اعلام کرده‌اند که این رقم با ادامه تحقیقات ممکن است افزایش یابد.

به گفته آن‌ها، مدارک مرتبط به دادستانی فدرال سوئیس و وزارت دادگستری آمریکا ارائه شده است. بورک گفت، این “مثلث رهبر‌ی‌کننده فیفا” این مبلغ را در اقدامی هماهنگ و از راه‌هایی نظیر افزایش دستمزدها و اختصاص پاداش‌ها و مزایایی هنگفت به دست آورده است.

وکلای فیفا از مارکو ویلیگر که بعد از بلاتر، والک و کاتنر در کادر مدیریتی فیفا نفر چهارم محسوب می‌شد سخنی به میان نیاوردند. بروک همچنین این اتهام را رد کرد که این افشاگری‌ها برای انحراف اذهان عمومی از اقدامات شک‌برانگیز جانی اینفانتینو، رئیس فیفا انجام شده‌اند.

وکلای فیفا با تکیه بر اسناد موجود گفتند که خولیو گروندونای آرژانتینی که مدتی پیش درگذشت و عیسی حیاتو از کامرون که پس از بلاتر از پاییز ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ به صورت موقت ریاست فیفا را بر عهده داشت نیز در این ماجرا دست داشته‌اند.

به علاوه، دومینیکو اسکالا، رئيس سوئیسی ـ ایتالیایی کمیته حسابرسی و مالی فیفا که در ماه مه کناره‌گیری کرد، به نحوی در این جریان مشارکت کرده است. او در اواخر مه ۲۰۱۵ قرارداد کاری کاتنر را از سال ۲۰۱۹ تا سال ۲۰۱۳ تمدید کرد. این تمدید درست چهار روز بعد از اولین دستگیری‌ها در زوریخ و آمریکا و دو روز بعد از انتخاب مجدد تردیدبرانگیز یوزف بلاتر صورت گرفت.

در ۳۰ مه سال ۲۰۱۵ تنها یک شب بعد از پیروزی بلاتر علیه حریف خود پرنس علی طبق اسناد موجود، حیاتو و والک قراردادی جدید برای والتر را تأیید کردند:

سه میلیون فرانک درآمد سالانه به اضافه یک و نیم میلیون مزایای سالانه و در نظر گرفتن پاداشی حداکثر ۱۲ میلیونی در پایان دوره چهار ساله کاری.

به این ترتیب بلاتر از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ درآمدی بالغ بر ۳۰ میلیون فرانک به دست آورده است.

جزئياتی بیشتر

وکلای فیفا می‌گویند، این قراردادها به صورت عمده بعد از مسابقات بین‌المللی بین این افراد امضا شده است.

بلاتر، والک و کاتنر بعد از مسابقات جام جهانی در آفریقای جنوبی به ترتیب ۱۱، ۹ و سه میلیون فرانک پاداش دریافت کرده‌اند.

به گزارش دویچه وله؛ بعد از مسابقات جام جهانی برزیل والک، بلاتر و کاتنر به ترتیب ۱۰، ۱۲ و ۴ میلیون پاداش دریافت کرده‌اند. برای جام جهانی سال ۲۰۱۸ در روسیه نیز بلاتر و گروندونا در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۴ یازده میلیون دیگر برای والک و چهار نیم میلیون دیگر برای کاتنر را تأیید کرده‌اند.

مقاله قبلیایران میزبان جام‌های جهانی كشتی سال ۲۰۱۷ شد
مقاله بعدیمحمدعلی کلی درگذشت
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.