انسجام زنان مبارز افغانستان در رابطه به حوادث مرگ‌بار و خونين روزهای چهارشنبه ۱۰، پنج‌شنبه ۱۱و جمعه ١٢ جوزای ۱۳۹۶در شهر كابل که تلفات مهلک و خسارات جدی مادی و معنوی برای همشهری‌هایمان به بار آورد، موضع‌گیری‌اش را چنین اعلام می‌دارد:

مصیبت‌های وحشتناک این روزهای افغانستان یک‌بار دیگر نشان داد که وضعیت سیاسی و امنیتی کشور ما چقدر شکننده است و مردم ما که در دهۀ اخیر امیدوار به بهبود اوضاع و پایان یافتن جنگ بودند، اکنون چقدر بیم‌ناک و نا امید هستند.

بی‌کفایتی دولت و نیروهای امنیتی، نا امنی، بی‌عدالتی، فقر، بیکاری و خشونت‌هایی که در حال افزایش هستند، جامعۀ زجرکشیدۀ ما را کلافه و روحیه مردم را بیشتر از پیش تضعیف کرده‌اند.

اکنون که مردم آگاه‌تر از همیشه به‌دنبال تحقق بخشیدن به خواسته‌های دیرین‌شان قفل سکوت سالیان را شکسته‌اند و حرکاتی خودجوشانه را در کشور برای دادخواهی و اصلاح نظام تدبیر کرده‌اند، باز هم قرار است تا مهره‌های سودجو و قدرت‌طلب، احساسات مردم را به نفع خودشان خدشه‌دار سازند و حرکت قانونی و عدالت‌خواهانه شان‌ را با دادن رنگ قومی و سیاسی زیر نام احزاب مختلف منحرف سازند.

در این میان عده‌یی از موقعیت استفاده کرده و در فکر به حاشیه راندن زنان که بیشتر از نیم جامعه ما را تشکیل می‌دهند، از پروسۀ دادخواهی خودجوش مردم هستند. و این در حالی است که در انفجار خونین روزهای اخیر، زنان مثل همیشه در صف قربانیان بوده‌اند و در اعتراض‌های گذشته هم‌دوش مردان به خیابان‌ها آمدند، شعار آزادی سر دادند و سینه سپر کردند در برابر دشمن ظالم و  لحظه‌یی مردان را در میدان مبارزات عدالت‌خواهانه و مسالمت‌آمیز تنها نگذاشتند.

بنابراین، انسجام زنان مبارز افغانستان با قاطعیت چنین ابراز می‌دارد:

۱- هر نوع حرکت، تصمیم و مذاکره بدون حضور و مشورت زنان را تحریم میکنیم.

۲- با صراحت اعلام می‌داریم که خواهان اصلاحات جدی در نظام کنونی هستیم، نه براندازی و تضعیف نظام به نفع دشمن.

۳- به احزاب و گروه‌های سیاسی و عقیدتی مخالف حکومت اجازه نخواهیم داد تا از احساسات پاک مردم به نفع امیال و منافع شخصی خود به قیمت خون مردم امتیازطلبی کنند.

۴- زنان افغانستان در تحول‌های سیاسی و اجتماعی افغانستان همواره نقش به‌سزایی داشته‌اند. از همین رو حضور و سهم‌گیری آنان در حرکت‌های گستردۀ اجتماعی که فارغ از مسایل جنسیتی و در راستای اهداف مشترک ملی است در مغایرت با قانون اساسی نبوده و اجازه نمی‌دهیم حکومت، احزاب و شخصیت‌های سیاسی این حق طبیعی را از زنان سلب نموده و خواست‌های آنان را در جهت بهبود اوضاع افغانستان نادیده انگارند.

۵- دولت، سازمان‌ها، احزاب و نهادهای مختلف سیاسی، اجتماعی، مدنی، فرهنگی و روحانیون دینی کشور را محترمانه فرا می‌خوانیم تا با درک شرایط وخیم و حساسیت‌های سیاسی و امنیتی این روزهای افغانستان، رسالت اخلاقی، انسانی و ملی‌شان را در جهت ارجحیت منافع ملی بر منافع شخصی و حزبی، با کمال مسوولیت‌پذیری و همدگرپذیری اعم از زن و مرد، فارغ از طبقه، قوم و ملیت بدون هر نوع چشم‌داشت، منفعت‌جویی و معامله‌گری ادا نمایند.

به امید برابری، امنیت، صلح و پیروزی تمامی مبارزان، عدالت‌خواهان و رزمندگان برای رسیدن به جایگاه واقعی و انسانی مردم جنگ‌زده سرزمین‌مان.

انسجام زنان مبارز افغانستان

شماره: ۰۰۱
تاریخ: ۱۵جوزا ۱۳۹۶

مقاله قبلیسناریوی تروریستی آخوندها چه هدف هائی را دنبال می کند؟!
مقاله بعدیرسوایی جدید در فوتبال برزیل و واکنش متهم به دوپینگ
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.