سحرگاه روز سه شنبه ۲۸ بهمن ماه ۶ زندانی از سالنهای ۲،۱ و ۳ واحد ۲ زندان قزل حصار کرج به دار آویخته شدند .

این ۶ زندانی از روز دوشنبه جهت اجرای حکم ضد بشری اعدام به سلولهای انفرادی منتقل شده بودند. اسامی ۳ تن از اعدام شده ها به قرار زیر می باشد :

۱ـ وحید لعلع آبادی ۳۳ ساله ،متاهل و دارای ۱ فرزند،از سالن ۲ واحد ۲ زندان قزل حصارکرج وی ۵ سال  در زندان بسر  برد.

۲ـ ایوب فرهادی ۳۳ ساله ، متاهل و دارای ۱ فرزند،از سالن ۲ واحد ۲ زندان قزل حصار کرج وی نیزبه مدت ۵ سال زندانی بود.

۳ـ امیر داودی ۳۹ ساله ،از سالن ۲ واحد ۲ زندان قزل حصار کرج. وی ۹ سال در زندان بسر برد.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران؛ از روز دوشنبه همزمان با انتقال این زندانیان به سلول انفرادی جهت اجرای حکم غیر انسانی اعدام خانواده هایشان در مقابل زندان قزل حصار تجمع کرده بودند و خواهان توقف حکم اعدام عزیزانشان بودند.

مقاله قبلیرسانه ها حق انتشار تصویر و مطلبی از سید محمد خاتمی ندارند!
مقاله بعدیکشف یک سازه شبیه گور در نزدیکی مقبره شاهان هخامنشی
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده