روز دوشنبه ۵ مرداد ماه زندانی سیاسی علی محمدی مقدم اهل کرمانشاه  که به حکم سنگین و غیر انسانی   ۲۲ سال زندان در تبعید  محکوم شده است و در بند زندانیان سیاسی زندان مرکزی ارومیه زندانی است در اعتراض به عدم درمان دست به اعتصاب غذا زد.

این زندانی سیاسی  مدتهاست که از بیماری  رنج می برد و حتی  پزشک قانونی اعلام نموده است که قادر به تحمل حبس نمی باشد  اما زندانبانان ولی فقیه نه تنها به خواست پزشک قانونی عمل نمی کنند بلکه این زندانی بی دفاع را از درمان محروم نموده اند وبجای رسیدگی به خواسته های به حق این زندانی بلافاصله پس ازشروع اعتصاب غذا، او را به بند قرنطینه زندان مرکزی ارومیه منتقل نمودند که دارای شرایطی سخت و غیر انسانی است. 

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، از طرفی دیگر روز یکشنبه ۴ مرداد ماه زندانی سیاسی یوسف کاک ممی به شعبه ۶ بازپرسی دادگاه انقلاب برده شد و قرار وثیقه که در پرونده او قید شده بود را  به قرار بازداشت تبدیل نمودند. بازپرس نامبرده با برخوردهای وحشیانه و غیر انسانی و عربده کشی خطاب به این زندانی سیاسی گفت : که تو محاربی و باید اعدام می شدی.

مقاله قبلیتصاویر خودکشی در مجتمع الماس مشهد
مقاله بعدیانتقال ۲ زن زندانی جهت اجرای حکم ضد بشری اعدام همزمان با حضور خانم موگرینی در تهران
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.