اسکورسیزی، تارانتینو و بسیاری از چهره‌های درجه یک هالیوود از آکادمی اسکار خواستند تا در تصمیم اخیرش تجدید نظر کند.

 با انتشار یک نامه سرگشاده به آکادمی اسکار، فهرستی بلند بالا از فیلمسازان درجه یک شامل برندگان و نامزدهای اسکار از شاخه‌های مختلف فیلمبرداران، تدوینگران، طراحان تولید، صدا و جلوه‌های تصویری از آکادمی خواسته‌اند تا در تصمیم اخیرش صرف نظر کند.

همه این چهره‌های سرشناس آکادمی را برای جا دادن مراسم اهدای چهار جایزه اسکار در وقت تبلیغات بازرگانی سرزنش کرده‌اند.

آنها نوشته‌اند هیچ چیز مهم‌تر از این نیست که بتوانند در لحظه تعیین برترین‌های سال برای کاری که برای آن زندگی کرده‌اند، شاهد آن لحظه باشند.

این چهره‌ها تصمیم اسکار را یک «توهین» خوانده‌اند و نوشته‌اند: نمی‌توان در این صنعت جایگاه کمتری را برای برخی از بخش‌ها در نظر گرفت. اگر قرار باشد کسانی که از سینمای برجسته حمایت می‌کنند به این نحو به ما توهین کنند دیگر نمی‌توان به روح آکادمی برای پیمانی که برای حمایت از فیلم به عنوان یک هنر جمعی و مشارکت جویانه دارد، امید داشت.

آکادمی اسکار به تازگی اعلام کرد در مراسم اهدای جوایز که ۲۴ فوریه به صورت مستقیم از شبکه ای‌بی‌سی پخش می‌شود، اهدای جوایز ۴ بخش را زمانی انجام خواهد داد که تبلیغات بازرگانی از تلویزیون پخش می‌شود و تماشاگران مستقیم نمی‌توانند شاهد اهدای این جوایز و دریافت کنندگان آن باشند.

در ایمیلی که روز دوشنبه جان بیلی رییس آکادمی برای اعضای آکادمی ارسال کرد اعلام کرد که قصد دارند نمایش امسال را به صورت تلویزیونی کوتاه‌تر کنند و به همین دلیل چهار بخش فیلمبرداری، تدوین، فیلم کوتاه زنده و آرایش مو جوایز خود را در زمانی دریافت می‌کنند که تلویزیون در حال پخش تبلیغات بازرگانی است.

در حالی که بیلی خودش از شاخه فیلمبرداران است افزود که هنوز آکادمی برای هر ۲۴ جایزه خود به یک سان ارزش قایل است و سخنرانی دریافت‌کنندگان این جوایز از سوی برندگان همزمان به صورت زنده پخش خواهد شد.

امضا کنندگان این نامه نوشته‌اند این به نوعی تخفیف مراسم و سانسور محسوب می‌شود که خلاف روح آکادمی است و در عین حال آکادمی را از ماموریت اصلی خود که تلاش برای رسیدن به سرگرمی است باز می‌دارد.

آنها افزوده‌اند که این نوع برگزاری نود و یکمین دوره اهدای جوایز اسکار به معنی بی‌احترامی و توهین به همه دست اندرکاران سینما است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، ۳۳ فیلمبردار و ۵۳ فیلمساز و ۹ کارگردان شامل دمین شازل، کری جوجی فوکوناگا، اسپایک جونز، آنگ لی، اسپایک لی، دی رییس، ست روگن، مارتین اسکورسیزی و کوئنتین تارانتینو نیز نام خود را پای این نامه گذاشته‌اند.

مقاله قبلیویل اسمیت در هیات جینی دیده شد
مقاله بعدیپراید در مرز ۴۵ میلیون!
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.