بازرسی بدنی زننده ی زنان، دختران و دختر بچه های خانواده های زندانیان سیاسی زن، توسط حراست زندان اوین باعث اعتراض شدید خانواده ها در سالن ملاقات زندان اوین شد.

به گزارش کلمه، صبح امروز مامور بازرسی خانواده های زندانیان سیاسی بند زنان زندان اوین که ملاقات حضوری داشتند به طرز بیشرمانه و غیر انسانی اقدام به بازرسی بدنی دختر بچه ها تا بانوان مسن کرد که با واکنش شدید خانواده ها مواجه شد.

بر اساس این گزارش در طول ساعت ملاقات خانم ها اظهار می کردند که پس از بازرسی احساس تحقیر و شرم کرده و حس بدی داشته اند. همچنین دختر نسرین ستوده در تمام مدت ملاقات گریه می کرده است.

به گفته ی خانواده های زندانیان سیاسی این ملاقات عملا تبدیل به صحنه ی اوقات تلخی و گرفتگی خانواده ها شد.

از زمان انتصاب رشیدی به ریاست زندان اوین جو امنیتی شدیدتری که گاهی اوقات به مرز بی اخلاقی می رسد، در زندان اوین حاکم شده است.

به گفته ی یکی از اعضای خانواده ها امروز نیز مامور بازرسی در مقابل اعتراض خانواده ها اعلام کرده که مسولین حراست زندان از ما خواسته اند که این گونه بازرسی کنیم. خانواده ها نیز در پاسخ اعلام کردند ضمن پیگیری رفتار امروز، در صورت ادامه ی روند کنونی از ملاقات خودداری خواهند کرد.

مقاله قبلیدومين همكاري «كريستوف والتز» با «رومن پولانسكي» در «جنايات واقعي»..
مقاله بعدیوزیر امور اقتصادی و دارایی: قدرت خرید مردم خیلی بالا رفته؛ بیکاری رشد نکرده!
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.