رییس ستاد انتخاباتی قالیباف ضمن رد موضوع حکمیت جامعتین برای ائتلاف ۱+۲، از اعضای این ائتلاف خواست تا با احساس تکلیف در قبال اعتماد مردم گزینه نهایی خود را بدون تعلل به جامعه معرفی کنند.

حسین مظفر در گفت‌وگو با خانه ملت درباره سرنوشت ائتلاف ۱+۲ گفت: اعضای این ائتلاف باید به میثاق اولیه خود عمل کنند و اگر هر کدام غیر از این عمل کند، لازم است پاسخگوی اعتماد مردم باشد.

نماینده تهران، ری، شمیرانات و اسلامشهر در مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: طولانی کردن مسئله انتخاب گزینه نهایی ائتلاف ۱+۲، منجر به ایجاد فضای رقابت می شود و خلف وعده است که نشان می‌دهد برخی از اعضا به میثاق خود وفادار نبودند؛ لذا اکنون که قالیباف آرای بالاتری در نظرسنجی‌ها دارد، دیگران باید به قول و میثاق خود عمل کنند.

وی در پاسخ به این سوال که آیا زمان تعیین شده برای نتیجه‌گیری این ائتلاف دیرهنگام نیست، توضیح داد: ملاک اصلی که ائتلاف براساس آن شکل گرفت، مشروعیت، کارآمدی و مقبولیت بود و مقرر شد این افراد با هم رقابت نکنند و بعد از اعلام تایید صلاحیت‌ها از سوی شورای نگهبان که آرایش سیاسی انتخابات مشخص شد، فردی از این ائتلاف که مقبولیت بیشتری دارد، معرفی شود.

خاطرنشان می شود قرار بود از بین این سه نفر یک کاندیدا به عنوان کاندیدای نهایی معرفی شود. اما با گذشت زمان این وعده عملی نشد.

مقاله قبلیگل ‌محمدی: آرامش نفت از پرسپولیس بیشتر است،دوست دارم کریمی کنارم باشد..
مقاله بعدیماجرای تصویر معدن در مناظره عصر جمعه!
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده