سخنگوی دولت آلمان به قصد مقام‌های رژیم جمهوری اسلامی مبنی بر اعدام محمدحسن رضائی اعتراض کرد. بربل کوفلر در بیانیه خود می‌گوید که متهم در زمان ارتکاب جرم به سن تکلیف قانونی نرسیده بود و اعدام او طبق قوانین جمهوری اسلامی ناموجه است.

بربل کوفلر، مسئول حقوق بشر در دولت آلمان فدرال، احتمال اعدام محمدحسین رضائی در آینده نزدیک را محکوم کرده است.

خانم کوفلر در بیانیه‌ای که شنبه (۱۹ دسامبر) در برلین صادر شد، می‌گوید: «گزارش‌های منتشرشده نشان می‌دهند که محمدحسن رضائی را خطر اعدام تهدید می‌کند. این متهم در زمان ارتکاب جرمی که به او نسبت داده شده، بیش از ۱۶ سال نداشته است».

رژیم جمهوری اسلامی هم کنوانسیون جهانی حقوق کودکان سازمان ملل را امضا کرده است و هم پیمان بین‌المللی احترام به حقوق مدنی و سیاسی شهروندان را. هر دو سند اعدام افراد زیر سن قانونی (۱۸ ساله) را منع می‌کنند.

به گفته خانم کوفلر شواهد حکایت از آن دارند که بازپرسی از محمدحسن رضائی با شکنجه همراه بوده و بنابرین آنچه “اعتراف” کرده است، نمی‌تواند معتبر باشد.

در سال جاری رژیم جمهوری اسلامی دست کم ۴ نفر اعدام شده‌اند، که در زمان “ارتکاب جرم” به سن قانونی نرسیده بودند و کودک محسوب می‌شدند.

خانم کوفلر در بیانیه آورده است: «با جدیت تمام به مسئولان قضائی ایران این پیام می‌فرستم که؛ به تعهدات حقوقی و مدنی احترام بگذارید و از اجرای حکم اعدام محمدحسن رضائی جلوگیری کنید. اعدام افراد کم سن و سال با قوانین بین‌المللی مغایرت دارد».

دادرسی غیرعادلانه

محمدحسن رضائی در سال ۱۳۸۶، هنگامی که ۱۶ سال سن داشت، در ارتباط با مرگ مردی که با ضربات چاقو در جریان یک دعوای گروهی کشته شده بود، دستگیر شد.

مسئولان با وجود سن پایین متهم، او را در حبس انفرادی طولانی‌مدت، بدون دسترسی به خانواده و وکیل نگه داشتند.

در سال ۱۳۸۷، دادگاه بدوی با استناد به “اعترافات” اجباری‌محمدحسن رضایی او را به جرم قتل محکوم به اعدام کرد. او در دادگاه “اعترافات” خود در زمان بازجویی را پس گرفت و تصریح کرد که زیر شکنجه آنها را بیان کرده است.

دویچه وله نوشت؛ پیش از این شماری از نهادهای مدافع حقوق بشر، مانند عفو بین‌الملل، به احتمال اجرای حکم اعدام محمدحسن رضائی اعتراض کرده‌اند.

مقاله قبلیرد پیشنهاد ممنوعیت ثبت‌نام نظامیان در انتخابات ریاست جمهوری
مقاله بعدیپزشکان و کادر درمان قهرمانان سال۲۰۲۰
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.