نایب رئیس مجلس شورای اسلامی درباره اظهارات پسر محمدرضا عارف گفت: اگر پسر عارف نبود سروصدا نمی‌شد.

به گزارش ایسنا، علی مطهری در حاشیه جلسه علنی دیروز (سه‌شنبه) مجلس درباره رای آوری مجدد رحمانی فضلی برای وزارت کشور با توجه به مباحثی که حتی مربوط به استیضاح وی مطرح بود گفت: بالاخر ه عوامل مختلفی وجود دارد؛ در مجموع عملکرد ایشان قابل قبول بوده است. یک عده هم فکر می کنند اگر ایشان را بردارند ممکن است یک فرد ضعیفی را در وزارت کشور قرار دهند لذا به همین قانع می شوند.

وی تصریح کرد: در هر حال لابی‌های زیادی اتفاق می‌افتد؛ ممکن است بسیار ی از نمایندگان در حوزه انتخابیه خود مشکلاتی داشته باشند و به آنها قول‌هایی داده می‌شود که ما این مشکلات را حل می‌کنیم به هر حال گاهی نظرهای مخالف تبدیل به موافق می‌شود.

نماینده مردم تهران در مجلس درباره اینکه آیا در مورد وزیر کشور مانند دولت یازدهم که گفته شد نتیجه یک معامله بود این دفعه هم چنین چیزی اتفاق افتاده است اظهار کرد: اینکه می‌گویید معامله، خیر، اما به هر حال در بسیاری از جاها رحمانی فضلی خوب عمل کرد؛ ضمن این که در خیلی از جاها هم ایراد داشتیم اما در مجموع با توجه به فشارهایی که به وزارت کشور از سوی برخی نهادها وارد می‌شود در مجموع چون رفتارش خوب بود رای خوبی آورد.

این عضو هیئت رئیسه مجلس همچنین درباره عدم رای اعتماد به بیطرف و اینکه گفته شده به برخی از خواسته‌های نمایندگان پاسخ نداده است، گفت: آقای بیطرف یک مقدار فعال نبود و تقریبا بی‌اعتنا بود؛ بی‌اعتنا به رای نمایندگان و اینکه برخی از شبهه‌ها را برطرف کند؛ لذا خودش خیلی تلاش نکرد والا به نظرم به راحتی می‌توانست رای بیاورد.

مطهری خاطر نشان کرد: باید به بعضی از انتقادات بهتر پاسخ می‌داد اما به هر حال نظر نمایندگان اینطور بود، اما این قضیه جنبه سیاسی نداشت که بگوییم ایشان اصلاح طلب بوده و یا وزیر دولت خاتمی بود. در واقع بیشتر مسائل تخصصی و منطقه‌ای مطرح بود و اگر یک مقدار فعال‌تر بود رای می‌آورد.

وی همچنین در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه بعضی از فرزندان اعضای فراکسیون امید برای پدرشان حاشیه درست کرده‌اند مانند پسر عارف و یا اخیرا هم در مورد فرزندان «وکیلی» مباحثی مطرح شده، چه نظری دارید و یا به طور کلی نظرتان در مورد ژن خوب چیست گفت: حالا دیگر وارد این بحث‌ها نشویم.

وی درباره اینکه بسیاری از اصلاح طلبان حتی به این مسئله واکنش نشان داده‌اند نیز اظهار کرد: اگر پسر عارف نبود سروصدا نمی‌شد و این نشانه صفای باطن ایشان است که اینطور صحبت می‌کنند.

این نماینده مجلس درباره رای باطله که برای رای اعتماد به وزرا اعلام شد نیز گفت: همیشه رای باطله وجود دارد در هر حال خط خوردگی هم پیش می‌آید.

وی درباره روند بررسی رای اعتماد دولت دوازدهم با دولت یازدهم نیز گفت: سوالهای سخت نپرسید، فرقی با دوره قبل نداشت.

نایب رئیس مجلس همچنین در پاسخ به این سوال که سرانجام پخش برنامه‌های تلویزیونی فوتبال به کجا رسید، گفت: فعلا کمیته مشترک وزارت مجلس و سازمان صداوسیما کارشان را ادامه می‌دهند تا میزان درآمد صداوسیما و فدراسیون را به دست بیاورند و در جلسه‌ای که در اواخر شهریور مجلس برگزار می‌شود این موضوع حل و فصل شود که چه درصدی از درآمد صداوسیما به فدراسیون فوتبال برگردد؛ بنابراین دنبال این هستیم که این قضیه حل شود.

مقاله قبلیپدرو پاسکال در «ایکوالایزر ۲» مقابل دنزل واشنگتن بازی می‌کند
مقاله بعدیده روز بعد از بازداشت؛ بی خبری از وضعیت ساسان آقایی در بند حفاظت اطلاعات قوه قضائیه
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.