کمپانی نتفلیکس از ساخت یک اثر مستند به کارگردانی «مارتین اسکورسیزی» درباره تور معروف «باب دیلن» ترانه‌سرای برنده نوبل در اواسط دهه ۷۰ میلادی خبر داد.

این مستند شامل مصاحبه‌های جدیدی با «باب دیلن» ترانه‌سرا، نویسنده و خواننده نامدار آمریکایی است و به روح پراضطراب آمریکا در سال ۱۹۷۵ و موسیقی سرشار از لذت و شادی می‌پردازد که «باب دیلن» در پاییز آن سال در قالب تور «Rolling Thunder Revue» اجرا کرد. 

این فیلم قرار است امسال برای نمایش آماده شود و برخی از گزارش‌ها حاکی از آن است که لحن غیرمستقیم‌تری در مقایسه با مستند «باب دیلن» ساخته «اسکورسیزی» در سال ۲۰۰۵ با عنوان «راهی به خانه نیست» دارد. مستند قبلی اسکورسیزی به موضوع به شهرت رسیدن «دیلن»، نقل مکانش به نیویورک و یک دوره کناره‌گیری از فعالیت پس از تصادف با موتورسیکلت در سال ۱۹۶۶ می‌پرداخت.

«راجر ایبرت» منتقد معروف مستند «راهی با خانه نیست» اسکورسیزی را اثری استادانه توصیف کرده بود که در آن تصاویر مستند با قدرت روایت داستانی بسط می‌یابد.

تور «Rolling Thunder Revue» که دستمایه سخت مستند جدید «اسکورسیزی» درباره «باب دیلن» است، شامل توری پرستاره‌ از چندین هنرمند بود که در اکتبر ۱۹۷۵ آغاز شد و در می ۱۹۷۶ به پایان رسید. «جانی میشل»، «جون بایز»، «میک رانسون»، «بت میدلر»، «راجر مک‌گین»، «ایمولو هریس» و «آلن گینسبرگ» از جمله هنرمندانی بودند که در این تور موسیقی «باب دیلن» را همراهی می‌کردند.

این تور را یکی از ارزشمندترین تورهای موسیقی تاریخ می‌دانند که شامل زیباترین آثار ساخته‌شده توسط «باب دیلن» بود. در سال ۲۰۰۲ آلبوم رسمی این تور موسیقی نیز پس از چندین سال منتشر شد.

مستند «اسکورسیزی» تنها اثر جدید درباره «باب دیلن» نیست و «لوکا گوادانینو» کارگردان فیلم «مرا به نامت صدا کن» نیز از ساخت فیلمی بر اساس آلبوم «خون روی مسیرها» خبر داده است که «فیشر کینگ» و «ریچارد لاگراونس» نویسندگی فیلمنامه آن را بر عهده دارند.

«باب دیلن» خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی از نگاه بسیاری، تاثیرگذارترین چهره در تاریخ موسیقی آمریکا محسوب می‌شود و برخی ترانه‌های او توسط بسیاری از خوانندگان مشهور دوباره‌خوانی شده‌ است. او در پدیدار شدن سبکی در موسیقی به نام «راک بومی» در اواسط دهه ۶۰ بسیار تاثیرگذار بود و به «شکسپیر» هم‌نسلان خود شهرت یافت. او در پنج دهه‌ اخیر در موسیقی آمریکا به عنوان یک پدیده مطرح بوده است.

به گزارش ایسنا به نقل از گاردین، آکادمی نوبل در نوامبر ۲۰۱۶ نام «باب دیلن» را به‌عنوان برنده نوبل ادبیات اعلام و «خلق تعابیر جدید شاعرانه در سنت شعر آمریکایی» را علت برگزیدن او عنوان کرد. انتخاب یک ترانه‌سرا و خواننده به‌عنوان برنده نوبل ادبیات، واکنش‌های مثبت و منفی بسیاری را به همراه داشت و نوع عملکرد او در مقابل کسب این جایزه مهم ادبی به این حواشی دامن زد. او سرانجام چند روز پیش از مهلت پایانی، جایزه ۹۲۴ هزار دلاری نوبل ادبیات را از آن خود کرد.

مقاله قبلیکارکنان شاغل شهرداری مرکزی آبادان تجمع کردند
مقاله بعدیمعرفی یک ساعت هوشمندی هیبریدی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.