کمپانی برادران وارنر با انتشار عکس‌هایی از پروژه‌های جدیدش عکس‌هایی از فیلم “مسابقه کینه” با بازی دنیرو و استالونه را نیز منتشر کرد.

 این کمپانی عکس‌های جدیدی از فیلم هایش را منتشر کرده که در میان آن‌ها چند عکس از فیلم جدید سیلوستر استالونه و رابرت دنیرو با نام “مسابقه کینه” نیز جای دارد. این دو بازیگر در این فیلم با کوین هارت کمدین سینمای جهان همبازی شده‌اند.

پیش از این تنها عکس منتشر شده از فیلم، عکسی از دنیروی خونی و ضربه‌خورده بود که از طریق توییتر منتشر شد.

پیتر سگال کارگردان “مسابقه کینه” است؛ کارگردانی که پروژه هایی مانند “مدیریت خشم”، “آخرین توهین” و “50 قرار اول” را در کارنامه اش دارد.

داستان فیلم “مسابقه کینه” که ممکن است بعضی‌ها را به یاد “راکی بالبوا” بندازد، به دهه 1980 باز می‌گردد که بیلی مک دانن (دنیرو) و هنری شارپ (استالونه) دو مبارز اهل پیتسبورگ با هم رقابت بوکس شدیدی داشتند. هر دو یکبار همدیگر را شکست داده بودند اما در سال 1983 درست قبل از مسابقه هنری شارپ بدون هیچ دلیلی به طور ناگهانی اعلام بازنشستگی می کند. سی سال بعد دانته اسلیت جونیور (هارت) که یک تبلیغ‌گر بوکس است به این دو بوکسور قدیمی پیشنهادی می دهد: وارد رینگ شوید و نتیجه را مشخص کنید.

به گزارش سینما خبر به نقل از امپایرآنلاین، فیلم “مسابقه کینه” روز هفدهم ژانویه 2014 روی پرده نقره ای می‌رود.

جدیدترین فیلمی که از دنیرو راهی پرده‌های سینما شد “دفترچه بارقه امید” بود که نامزدی اسکار را برای بازیگری که همین هفته هفتاد ساله شد، همراه داشت.

مقاله قبلیوزیر اطلاعات با اشاره به وقایع سال ۸۸ اعلام کرد: به کسانی که خلاف نکردند تضمین می‌دهیم
مقاله بعدیبخوان؛ تاريخ دروغ هاي شيرين يك ملت را! ملتي كه نمي خواهد مسئوليت تصميمات اش را برعهده بگيرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.