شرکت هواپیمایی “ایرفرانس – کی ال ام” از بهار سال آینده پروازهای خود در خط پاریس – تهران را از سر می‌گیرد. پروازهای این شرکت به ایران از سال ۲۰۰۸ میلادی به این سو متوقف شده بود.

به گزارش خبرگزاری رویترز، شرکت هواپیمایی “ایرفرانس – کی‌ال ام” روز سه‌شنبه (۸ دسامبر/۱۷ آذر) در اطلاعیه‌ای خبر داد که از پنج ماه دیگر، یعنی ماه آوریل ۲۰۱۶، مجددا پروازهای خود به ایران را آغاز می‌کند. به گفته این شرکت، خط پاریس -تهران از آن پس سه بار در هفته به ایران پرواز خواهد داشت.

این پروازها از سال ۲۰۰۸ میلادی متوقف شده بودند. شرکت ایرفرانس در اطلاعیه خود نوشته است: «ایرفرانس می‌خواهد فعالیت‌های خود را در کشوری با رشدی پویا توسعه دهد. اتحادیه اروپا چهارمین شریک تجاری ایران است.»

به گزارش رویترز، این قدم ایرفرانس به دنبال توافق هسته‌ای ایران و غرب و در راستای بهبود مناسبات ایران و فرانسه است. ناگفته نماند که در طول مذاکرات هسته‌ای فرانسه یکی از سرسخت‌ترین طرف‌های مذاکره برای ایران بود. اما مقام‌های فرانسوی گفته‌اند که گمان نمی‌کنند این سیاست حالا مسیر مناسبات اقتصادی دو کشور را تحت تاثیر قرار دهد.

فرانسوی‌ها انتظار دارند که با برداشته شدن تحریم‌ها در آغاز سال میلادی آینده روابط تجاری دو کشور از جمله در صنعت هوانوردی به سرعت رشد کند. امکان خرید هواپیماهای مسافربری برای ایران با لغو تحریم‌ها در پی توافق هسته‌ای میسر شده است.

حسن روحانی، رئیس جمهور ایران، قبل از سفری که در ماه نوامبر برای دیدار با مقام‌های فرانسوی در پاریس در پیش داشت، گفته بود که احتمالا معامله‌ای را برای خرید چند فروند هوایپمای ایرباس امضا خواهد کرد. این سفر در پی حملات تروریستی در پاریس در تاریخ ۱۳ نوامبر امسال لغو شد.

افزایش پرواز خطوط هوایی بین‌المللی به ایران

شرکت هواپیمایی “لوفت هانزا” نیز در ماه اکتبر امسال خبر داده بود که تصمیم گرفته است، از ماه آوریل سال آینده میلادی پروازهای مستقیم خود را از مونیخ به تهران از سر گیرد. همچنین قرار است با آغاز برنامه تابستانی این شرکت هوایی هفته‌ای سه پرواز مستقیم به تهران انجام شود. آخرین پروازهای مستقیم و ادامه‌دار لوفت‌هانزا به تهران در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ میلادی بوده است.

به گزارش دویچه وله؛ لوفت‌هانزا در حال حاضر پروازهای مستقیمی از شهر فرانکفورت آلمان به تهران عرضه می‌کند. در کنار این بزرگ‌ترین شرکت هواپیمایی آلمان، شرکت‌های هواپیمایی ماهان، ایران ایر و گرمانیا نیز پروازهای مستقیم از آلمان به ایران دارند.

مقاله قبلینماینده آمریکا در سازمان ملل: در حال بررسی جدی آزمایش موشکی ایران هستیم
مقاله بعدیتصویب طرح تشدید محدودیت‌های مرتبط با ویزای آمریکا در کنگره
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.