بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج در حمایت از خواسته های زندانیان سیاسی اهواز که در اعتصاب غذا بسر می برند. این بیانیه جهت جهت اطلاع افکار عمومی و انتشار در اختیار رسانه ها قرار داده شده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران؛ متن بیانیه به قرار زیر می باشد:

هم میهنان گرامی،

فشارهای غیرقابل تحمل سیاسی، اجتماعی، و اقتصادی بر طبقات گوناگون اجتماعی موجب گردیده است تا هر روز شاهد دامنه دارتر شدن اعتصابات شهروندان زیر ستم باشیم. شوربختانه زندانیان به ویژه زندانیان سیاسی و عقیدتی در صف مقدم این اعتصاب ( بدلیل اعمال فشارهای مضاعف از سوی رژیم سرکوبگربر آنها ) قرار دارند. هنوز اعتصاب غذای زندانیان سیاسی ـ عقدتی ارومیه به پایان نرسیده بود که ۵۹ تن از زندانیان سیاسی ـ عقیدتی اهواز مجبور شدند دست به اعتصاب بزنند که اینک هفتمین روز اعتصاب خود را پشت سر گذاشتند.

بنا به خبرهای رسیده ، زندان کارون اهواز از جمله زندانهایی است که صراحتا آیین نامه سازمان زندانها را زیر پا گذاشته و نه تنها زندانیان را در شرایط کاملا غیرانسانی نگهداری می کنند و اساسا فاقد امکانات اولیه است. اگرچه ما خود در زندان فوق امنیتی گوهردشت، وضعیت بسیار اسفناکی را تحمل می کنیم اما بنا بر اخبار دقیق، وضعیت زندانیان کارون اهواز از زندان گوهردشت نیز اسفناک تر است.

از همین رو از هم میهنان گرامی به ویژه نهادهای داخلی یا بین المللی مدافع حقوق بشر انتظار می رود در چنین شرایطی که رژیم تلاش می کند بحرانهای شدید اقتصادی ، اجتماعی و سیاسی خود را متوجه شهروندان نموده و فشار بیشتری بر فعالان سیاسی و مدنی وارد کند ، از خواسته های همه اعتصابیون  به ویژه کسانی که با اعتصاب غذا سلامتی خود را به خطر می اندازند تا فریاد ستم دیدگی خود را به گوش دیگران برسانند، پشتیبانی موثر نمایند.

گروهی از زندانیان سیاسی گوهردشت کرج

دی ۱۳۹۳

 

فرید آزموده، رضا اکبری منفرد، افشین بایمانی، شهرام پورمنصوری، فرهنگ پورمنصوری، ایرج حاتمی، خالد حردانی، لطیف حسنی، افشین حیرتیان، شاهرخ زمانی، حمزه سواری، حشمت الله طبرزدی، علیرضا فرهانی، ابوالقاسم فولادوند، صالح کهندل، سعید ماسوری، کریم معروف، علی معزی، پیروز منصوری، اسدالله هادی، محمد نظری

مقاله قبلیانتصاب یک شکنجه گر به عنوان رئیس بند ۴ ، بند زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج
مقاله بعدیقاتل معلم بروجردی: آقای خشخاشی آدم خوبی بود، نمی‌خواستم بمیرد
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.