ادی ردمین بازیگر بریتانیایی برنده جایزه اسکار در حال مذاکره برای پیوستن به فیلم «محاکمه شیکاگو ۷» به کارگردانی آرون سورکین است.

«محاکمه شیکاگو ۷» داستان محاکمه ننگین فعالان ضدجنگ در سال ۱۹۶۹ در آمریکاست؛ فعالانی چون اَبی هافمن، جری روبین، دیوید دلینجر، تام هیدن و رنی دیویس که متهم به توطئه و تحریک به شورش علیه دولت وقت آمریکا به سبب اعتراضات مربوط به کنوانسیون حزب دموکرات شدند.

ردمین قرار است در این فیلم نقش تام هیدن یکی از بنیانگذاران جنبش دانشجویانِ جامعه دموکرات را بازی کند. چند روز اخیر نیز اعلام شده بود که ساشا بارون کوهن برای ایفای نقش اَبی هافمن در این فیلم درنظر گرفته شده است.

آرون سورکین در کنار کارگردانی، نویسندگی این فیلم را نیز برعهده دارد و مارک پلات هم تهیه کننده آن است. امبلین انترتینمنت کمپانی متعلق به اسپیلبرگ مامور ساخت این پروژه است.

در سال ۲۰۰۸ استیون اسپیلبرگ کارگردان صاحب نام سینما تصمیم داشت این فیلم را بسازد که در آن زمان به دلیل اعتصاب انجمن فیلمنامه نویسان ساخت فیلم به تعویق افتاد.

سورکین به تازگی پس از ساخت اولین فیلمش در جایگاه کارگردان با نام «بازی مالی» (۲۰۱۷) برای ساخت این فیلم گمارده شده است.

داستان این محاکمه ننگین، پیش از این موضوع ۲ مستند در سال های ۱۹۸۷ و ۲۰۰۷ نیز بوده است.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر،در ماه دسامبر، اقتباسی از کتاب «کشتن مرغ مقلد» نوشته هارپر لی توسط آرون سورکین در برادوی روی صحنه می رود. سورکین که بیشتر به عنوان فیلمنامه نویس شناخته می شود فیلمنامه فیلم های «چند مرد خوب»، «شبکه اجتماعی» و «استیو جابز» را نوشته است.

مقاله قبلیپمپئو در آستانه اجرای تحریم‌ها: هدف ما توقف برنامه‌های مخرب جمهوری اسلامی است، نه مردم ایران
مقاله بعدیآلمان نمی‌تواند به شرکت‌های آلمانی طرف قرارداد با جمهوری اسلامی به‌سرعت کمک کند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.