سازمان ملل متحد به دلیل اتهامات جدی تروریستی، همکاری خود را با ۹ کارمند آژانس کمک‌رسانی به آوارگان فلسطینی (آنروا) قطع کرد. این تصمیم پس از تحقیقات چندماهه و شواهدی مبنی بر امکان مشارکت برخی از این کارکنان در حملات مسلحانه ۷ اکتبر ۲۰۲۳ اتخاذ شد.

یک سخنگوی سازمان ملل تأکید کرد که اگرچه ادعاهای اسرائیل به طور کامل تأیید نمی‌شود، اما شواهدی وجود دارد که فسخ قرارداد این کارمندان را توجیه می‌کند. همچنین، ادعاهای جدیدی در مورد همکاری کارمندان دیگر آنروا با گروه حماس مطرح شده است که منجر به کاهش حمایت‌های مالی برخی کشورها از این سازمان شده است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان به نقل از خبرگزاری آلمان، این وضعیت نشان‌دهنده تنش‌های بیشتر در منطقه و تأثیرات آن بر فعالیت‌های آنروا است.

مقاله قبلیمهدیه طه جایگزین مسجد آبی برای ادامه فعالیتهای جمهوری اسلامی در هامبورگ
مقاله بعدیدرخواست ایتالیا و ترکیه از شهروندان برای ترک لبنان به دلیل افزایش تنش‌ها
سرویس خبر
تیم سرویس خبریِ خبرنامهٔ ملی ایرانیان: صدایی که از دل تاریخ معاصر ایران برخاسته است کمتر رسانه‌ای می‌تواند ادعا کند که تحریریه‌اش نه از پشت میزها و تحلیل‌های انتزاعی، بلکه از دل زندان‌ها، شکنجه‌گاه‌ها، میدان‌های جنگ صنفی، و خیابان‌های خونین اعتراض شکل گرفته است. خبرنامهٔ ملی ایرانیان یکی از همین استثناهاست. در این تیم، تاریخ معاصر ایران را نه از کتاب‌ها، که از تن و جان راویانش می‌خوانیم: شبکه‌ای از خبرنگاران درون‌مرز که با خطر جان از دل ایران، از گذرگاه‌های محرمانه، حقیقت را به‌بیرون می‌رسانند؛ کسی که سال‌ها از عمرش را در بازداشت گذراند و بسیاری از توان جسمی‌اش را زیر شکنجه از دست داد، و با این‌همه، به‌جای سکوت، تبدیل به مهم‌ترین چشم خبری دربارهٔ دالان‌های پنهان قدرت در ایران شد؛ صدای یک زن که زندان، شکنجه، تبعید و فرار از مملکت را پشت سر گذاشت تا بتواند حرف بزند؛ عکاسی که دوربینش یکی از نمادین‌ترین لحظات تاریخ معاصر جهان را ثبت کرد و امروز جایزه‌های بین‌المللی حاصل همان شجاعت‌اند؛ افسری که از دل ساختار امنیتی آمده و رئیس سندیکایی که از همان روزهای نخست انقلاب، سرکوب مطبوعات را از نزدیک دید؛ رهبر صنفی کارگران که صدای طبقه‌ای را بازتاب می‌دهد که اغلب در تحلیل‌های نخبه‌گرا نادیده گرفته می‌شود؛ و در میان همهٔ این‌ها، مردی که از ۱۴ سالگی طعم زندان را چشید، برادرش را به‌جرم میهن‌دوستی بر سینه دیوار با گلوله شکافتند و على‌رغم محرومیت از ورود به دانشگاه، به یکی از صداهای ماندگار ژورنالیسم ایرانی بدل شد. این‌ها نام‌ها نیستند؛ اسنادند. اسناد زنده‌ای از آنچه بر یک ملت گذشت. آنچه این تیم را از بسیاری رسانه‌های دیگر متمایز می‌کند، این نیست که «بی‌طرف» باشند به آن معنایی که میان جلاد و قربانی تعادل برقرار کنند؛ بلکه این است که صداقتشان از جنس تجربه است، نه ادعا. وقتی کسی که شکنجه را روی پوست خود حس کرده دربارهٔ شکنجه می‌نویسد، وقتی زنی که تبعید را زیسته از سرکوب زنان می‌گوید، وقتی عکاسی که لحظهٔ مرگ جان‌فداها را ثبت کرد از خشونت خیابانی سخن می‌گوید — این دیگر گزارشگری از راه دور نیست؛ شهادت است. و شاید بزرگ‌ترین قوت این تیم همین باشد: تنوعی که نه از روی محاسبهٔ رسانه‌ای برای «نشان‌دادن توازن»، بلکه از دل تاریخ واقعی ایران بیرون آمده — نسل‌های مختلف، طبقات مختلف، جنسیت‌های مختلف، و حتی خاستگاه‌های ایدئولوژیک مختلف، همه در یک نقطهٔ مشترک به هم رسیده‌اند: نه‌گفتن به سرکوب، و گفتن حقیقتی که بارها برایش بها پرداخته‌اند.