در هفته گذشته دو تن از دراویش بندرعباس به نام‌های جواد اسماعیلی ششده و محمد زینایی به صورت جداگانه به اداره اطلاعات این شهر احضار و مورد بازجویی چندین ساعته قرار گرفتند.

در این بازجویی که با تفتیش عقاید و گرفتن اطلاعاتی در مورد سایر دارویش این شهر همراه بود، نسبت به شغل دولتی این دو درویش نیز هشدارهای ضمنی داده شد.

گفتنی است که آقای جواد اسماعیلی ششده در ماه گذشته ۳ بار مورد بازجویی غیرقانونی قرار گرفته است.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور، در هفته‌های اخیر علی رغم ادعای مسئولین مبنی بر باز شدن فضا برای اقلیت‌ها، ارعاب و احضار دراویش به دفاتر وزارت اطلاعات در نقاط مختلف کشور شدت پیدا کرده است.

مقاله قبلیعقب نشینی بازجویان وزارت اطلاعات ولی فقیه و پایان پیروزمندانه اعتصاب غذای زندانیان سیاسی
مقاله بعدیضربات چاقو و تبر شکارچیان غیرمجاز دو محیط بان گلستانی را به شدت مجروح کرد
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.