نخست‌وزیر انگلیس به منظور بازگشت به پارلمان برای رای‌گیری مجدد در خصوص اقدام نظامی این کشور علیه سوریه تحت فشار قرار گرفته است.

به گزارش روزنامه دیلی تلگراف، لورد هووارد از رهبران سابق محافظه‌کاران، «مالکوم ریفکیند» وزیر امور خارجه سابق انگلیس و لورد اشدون از رهبران سابق لیبرال دموکرات‌های این کشور رهبری درخواست به منظور رای‌گیری مجدد در پارلمان برای اقدام نظامی علیه سوریه را بر عهده دارند.

مالکوم ریفکیند، رئیس کمیته امنیتی و اطلاعاتی مجلس عوام انگلیس در این باره گفت که وضعیت اکنون تا حد چشمگیری تغییر یافته و در هر روز شواهد هر چه بیشتر قانع‌کننده می‌شوند.

بوریس جانسون،‌ شهردار شهر لندن در مطلبی که در روزنامه دیلی تلگراف چاپ کرد نوشت که اقدام دیگری در پارلمان در این زمینه می‌تواند در قالب دعوت به مشارکت انگلیس انجام شود.

وی نوشته است که پارلمان با به تاخیر انداختن اقدام علیه سوریه برای جمع‌آوری شواهد بیشتر به جامعه بین‌المللی کمک کرده است.

جیم مورفی، وزیر دفاع دولت سایه انگلیس نخستین مقام حزب کارگر بود که پذیرفت پرونده مطرح شده علیه حکومت بشار اسد نسبت به حمله شیمیایی در سوریه با تردید روبرو نیست.

بن برادشاو، یک وزیر سابق دولت کابینه حزب کارگر نیز تاکید کرد که اکنون به حمایت از رای‌گیری دوم پارلمان می‌پردازد.

جورج آزبورن و ویلیام هیگ، دو تن از مقامات بلندپایه کابینه کامرون روز یکشنبه مساله رای‌گیری دوم پارلمان در خصوص اقدام علیه سوریه را رد کردند.

با این وجود ویلیام هیگ شرایطی را تعیین کرد که باید پیش از آنکه در اقدام علیه سوریه بازبینی انجام شود، می‌بایست مهیا شوند که از جمله آنها همکاری اد میلیبند خواهد بود.

وی هشدار داد که اگر امروز جلوی بشار اسد گرفته نشود این مساله در نهایت منجر به درگیری‌ای خواهد شد که بسیار بزرگتر و دردناک‌تر خواهد بود.

العربیه گزارش داد؛ بنا بر این گزارش بازبینی در چارچوب زمانی حمله آمریکا علیه سوریه و بروز اطلاعات جدید در خصوص حمله شیمیایی منجر به تقاضای برخی از بلندپایه‌ترین سیاستمداران انگلیس از پارلمان برای یک رای‌گیری مجدد در زمینه اقدام انگلیس علیه سوریه شده است.

روز یکشنبه لورد هووارد، از نمایندگان پارلمان انگلیس گفت امیدوار است که سخنرانی رئیس‌جمهوری ‌آمریکا به پارلمان انگلیس فرصتی دیگر برای بررسی مجدد و رسیدن به نتیجه‌ای متفاوت بدهد.

مالکوم ریفکیند نیز از چنین احتمالی حمایت کرد و گفت: “بسیاری از نمایندگان پارلمان از جمله اد میلیبند و همکارانش که علیه اقدام نظامی علیه سوریه رای دادند بدین دلیل این کار را کردند که فکر می‌کردند هنوز برای انجام این کار زود است.”

همچنین لورد اشدون، از اعضای پارلمان انگلیس گفت که پارلمان می‌تواند در موضع خود بازبینی کند.

مقاله قبلیدبيرکل ناتو: نیروهای دولتی سوريه از سلاح شيميايی استفاده کرده اند
مقاله بعدیگروه تهاجمی ناو هسته ای یو.اس.اس نیمیتز به سواحل سوریه نزدیک می شود
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.