بازماندگان پل زیندل، نمایشنامه‌نویس آمریکایی سازندگان فیلم تحسین‌شده «شکل آب» را به سرقت ادبی از روی یکی از آثار این نویسنده برنده جایزه پولیتزر مربوط به سال ۱۹۶۹ متهم کرده‌اند.

ديويد زيندل (پسر نمايشنامه‌نويس فقيد) مدعي است «شكل آب» بر اساس يكي از نمايشنامه‌هاي پدرش به نام «بگذار نجواي تو را بشنوم» ساخته شده و به نظر مي‌رسد داستان فيلم و نمايشنامه شباهت‌هاي انكارناپذير حتي در جزئي‌ترين بخش‌ها با هم دارند. متن زيندل درباره نگهبان يك مركز پژوهشي است كه دل به دلفين اسي در آنجا مي‌بازد و مي‌كوشد حيوان بيچاره را نجات بدهد.

«شكل آب» به كارگرداني گي‌يرمو دل‌تورو هفته گذشته نامزد دريافت 13 جايزه اسكار از جمله بهترين فيلم، بهترين كارگردان و بهترين فيلمنامه غيراقتباسي شد. فيلمنامه را دل‌تورو با همكاري ونسا تيلر نوشته و داستان درباره يك نظافتچي ناشنوا در آزمايشگاهي در بالتيمور در دهه 1960 است كه عاشق موجودي آب‌زي مي‌شود و تلاش مي‌كند او را نجات دهد. «بگذار نجواي تو را بشنوم» حدود 50 سال پيش در قالب نمايشي تلويزيوني پخش شده بود.

به گزارش همشهري آنلاين به نقل از گاردين، خبر مربوط به سرقت ادبي سازندگان «شكل آب» از روي نمايشنامه‌اي قديمي به سرعت در فضاي مجازي پخش شده و مديران شركت فوكس سرچ‌لايت آن را از اساس فاقد اعتبار دانسته‌اند. سخنگوي اين شركت اعلام كرد دل‌تورو هرگز نه نمايشنامه «بگذار نجواي تو را بشنوم» را خوانده نه نمايش تلويزيوني آن را ديده است. پل زيندل كه در 2003 در 66 سالگي از دنيا رفت، سال 1971 برنده جايزه پوليتزر در رشته نمايشنامه‌نويسي شده بود.

مقاله قبلیگزارش محرمانۀ اسرائیل: جمهوری اسلامی سه هزار تن از نفرات سپاه پاسداران را در سوریه مستقر کرده‌است
مقاله بعدیAFC قانون بازی در کشور بی‌طرف را لغو کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.