«ابراهیم آبادی» بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون در 85 سالگی جان به جان آفرین تسلیم کرد.

زنده‌یاد آبادی آخرین‌بار حدود ۱۲ سال پیش در فیلم سینمایی «دیوار» ایفای نقش کرد و در تلویزیون هم یکی از بازیگران فصل دوم سریال «دودکش» بود که با نام «پادری» در ماه رمضان ۹۶ روی آنتن شبکه یک رفت.

او پس از شورش 57(انقلاب) وارد سینما شد و سال ۶۹ در نهمین جشنواره فیلم فجر برای بازی در «آپارتمان شماره ۱۳» نامزد دریافت جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد مکمل بود.

از دیگر فیلم‌های مهم کارنامه مرحوم آبادی می‌توان به «زنگ‌ها»، «بایکوت»، «گراند سینما»، «عروسی خوبان»، «عبور از غبار»، «دزد عروسک‌ها»، «می‌خواهم زنده بمانم»، «مومیایی ۳»، «بوی کافور عطر یاس»، «توکیو بدون توقف» و «صد سال به این سال‌ها» اشاره کرد که این آخری هنوز به نمایش عمومی درنیامده است.

ابراهیم آبادی سال ۱۳۱۳ در تبریز به دنیا آمد و پنج سال در پراگ، پایتخت کشور چکسلواکی وقت به خواندن درس در رشته کارگردانی تئاتر و بازیگری مشغول بود. ۱۰ سال پس از آن هم در این کشور اروپای شرقی ماند و پس از بازگشتن به ایران، به استخدام اداره برنامه‌های تئاتر درآمد. او اواخر مهرماه امسال در بیمارستان به کما رفت و سرانجام ۱۰ روز بعد جان به جان‌آفرین تسلیم کرد.

به گزارش همشهری، سریال‌های«مختارنامه»، «پاورچین»، «شب دهم» و «معصومیت از دست رفته» از جمله آثار شناخته شده وی در تلویزیون هستند.

مقاله قبلیبه پیشواز حقیقتِ رستاخیز انسان در هالووین؛ نوشتاری از دکتر کاوه احمدی علی آبادی
مقاله بعدیداعش رهبر جدید این گروه را معرفی کرد
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.