تیم راث بازيگر سینما ضمن ابراز پشیمانی از بازی در نقش رييس تعلیقی فيفا اعلام کرد نبايد در اين نقش ظاهر می‌شد.

 تیم راث كه در فیلم جنجال برانگیز «اشتیاق متحد» به کارگردانی فردریک اوبرتین در نقش سپ بلاتر جلوی دوربین رفته بود، گفت فقط به انگیزه مالی بازی در این فیلم را پذیرفت.

این بازیگر كه در فیلم‌هایی چون «داستان عامه‌پسند»، «سگ‌های انباری» و «سیاره میمون‌ها» بازی كرده گفت تنها انگیزه‌های مالی موجب حضورش در فیلمی شد كه با انتقاد شدید منتقدها روبه رو شد.

این بازیگر انگلیسی در گفتگویی مطبوعاتی اعلام كرد: این فیلم وحشتناك بود (البته نمی‌توانم این را بگویم چون هرگز ندیدمش) و من از بازی در آن متنفرم. این فیلم به دلایلی درست، فیلمی نادرست بود. من دو بچه كالجی داشتم و باید تصمیم می‌گرفتم كه برای كسب درآمد در آن بازی كنم یا نه! وقتی تصمیمی می گیری باید پای آن بایستی. مسیر سختی است؛ این كه بخشی از چیزی باشی كه نمی‌خواهی باشی اما من این كار را برای خانواده ام انجام دادم.

این بازیگر ۵۴ ساله در این فیلم ۲۷ میلیون دلاری در كنار ژرار دو پاریو بازی كرده و فیلم با نمایش در جشنواره كن با انتقاد شدید منتقدان روبه رو شد و تنها ۶۰۷ دلار در آمریكا فروش كرد و بزرگترین فاجعه باكس آفیس در طول تاریخ نام گرفت. این فیلم در سطح جهانی نیز بازخوردهای منفی گرفت.

فیلم «اشتیاق متحد» سپ بلاتر را در قالب یك قهرمان نشان داده و این در حالی است كه از سال پیش اطلاعات زیادی درباره فساد رییس فیفا مطرح شده بود.

در حالی كه بلاتر دوشنبه به هشت سال ممنوعیت در هر نوع فعالیت فوتبالی روبه رو شد، ابراز پشیمانی راث مبنی بر این است كه او نمی‌دانست فیلم قصد دارد چنین وجهه‌ای برای بلاتر بخرد. او گفت: فکر می کردم قرار است این فیلم در خصوص فساد بلاتر باشد. به نظر می‌رسد حالا و با وضع این محرومیت، وضع بهتر شود و بلاتر به زمان حال برگردد، چون به نظر می رسد تنها به گذشته علاقه دارد.

این فیلم به مناسبت ۱۱۰ ساله شدن فدراسیون جهانی فوتبال ساخته شد و نمایش آن در جشنواره كن نیز با اعمال نفوذ ژرار دو پاردیو صورت گرفت و تنها در یك بخش جنبی به نمایش درآمد.

راث وقتی برای ایفای این نقش انتخاب شد به دیدار بلاتر رفت و گفت می خواست به او بگوید مشترکات زیادی با هم دارند. این در حالی است كه راث ۵۲ ساله در نقش شخصیتی ۷۷ ساله جلوی دوربین رفت.

به گزارش مهر به نقل از گاردین، در این فیلم ژرار دو پاردیو در نقش بنیان‌گذار جام جهانی یعنی ژول ریمه بازی کرد.

مقاله قبلی۱۱۴۰ هزار میلیارد تومان در دولت احمدی نژاد دود شد
مقاله بعدیبازداشت گروهی از بهائیان شهر سنندج و وادار کردن آنها به شکایت از یکدیگر
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.